Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Όνειρο




Ανοίγει την πόρτα και μπαίνει σε ένα δωμάτιο, θα ορκιζόταν πως είναι η πρώτη φορά, είναι το δωμάτιό του όμως, ανοίγει την ντουλάπα και ψάχνει να βρει το χρυσό κουστούμι, πίσω από δεκάδες άλλα ρούχα το βρίσκει, χρειάζεται σιδέρωμα, επιστρέφει στο δωμάτιο -χωρίς να το έχει εγκαταλείψει ποτέ- με το σίδερο στο χέρι, σκύβει και τραβάει την σιδερώστρα κάτω από το  κρεβάτι, την ανοίγει, προσπαθεί να καταλάβει πώς μπορεί να σιδερωθεί ένα κουστούμι -αυτή ναι, είναι η πρώτη φορά- στο περίπου κάτι καταφέρνει, είναι σχεδόν ικανοποιημένος αλλά κάτι λείπει: το κόκκινο παπιγιόν· ταυτόχρονα σκέφτεται πως το κόκκινο παπιγιόν δεν ταιριάζει καθόλου με το χρυσό κουστούμι που ήδη φαντάζει στιλιστική υπερβολή  για τα γούστα του, και για όλα τα γούστα δηλαδή, αλλά είναι κιόλας σχεδόν μέσα στη ντουλάπα και πετάει, προς όλες τις πιθανές κατευθύνσεις, όσα ρούχα εμφανίζονται στον δρόμο του· το βρίσκει και το προσθέτει στο διαμορφωμένο σύνολο, κοιτάζεται στον καθρέφτη, δεν του αρέσει καθόλου το θέαμα που αντικρίζει, κουνάει επιδοκιμαστικά το κεφάλι του ισιώνοντας το παπιγιόν, κλείνει την πόρτα πίσω του, βρίσκεται κιόλας στο δρόμο, επιχειρεί να διασχίσει δείχνοντας μια αφελή πίστη στη ριγέ σήμανση, ακούει φρένα, γυρίζει και βλέπει φώτα αυτοκινήτου, ξυπνάει πριν να είναι αργά.

Δε θυμάται αν φορούσε παπούτσια όμως.

2 σχόλια:

  1. Μακάρι να ήξερα τι πυροδοτεί την παρατεταμένη έμπνευσή σου ;) Μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιάννη, μου αρέσουν αυτά που γράφεις,στο λέω για πολλοστή φορά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή