Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010

Τάσος Λειβαδίτης - Βιογραφία

"Πρέπει, οπωσδήποτε, ν'αλλάξω ζωή, αλλιώς
είμαι χαμένος. Βέβαια, έχω καιρό μπροστά μου, είμαι ακόμα
νέος. Αν μπορούσα να ξεφύγω αυτήν την άθλια καθημερινότητα,
υποχρεώσεις και συνήθειες και συμβιβασμοί, αν σταθώ
λιγότερο εύκολος
στις διάφορες προφάσεις - μα ιδιαίτερα
αν βάλω πια ένα τέλος σε τούτες τις αιώνιες αναβολές.
Τότε ,αλήθεια, ίσως φτιάξω κάτι, ίσως μάλιστα και κάτι το
μεγάλο
όπως ονειρευόμουν από παιδί..."

Έτσι έγραφε κάποιος ένα βράδυ με χέρια που τρέμανε.
Κι έκλαιγε. Ύστερα νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.
Το πρωί, μόλις θυμόταν κάτι αόριστα. Και σε μερικά χρόνια
πέθανε"

1 σχόλιο:

  1. Προσωπικό μου αγαπημένο...
    και κάπως σήμερα το σκέφτομαι απο το πρωί...

    Από μέρα σε μέρα

    Οι ίδιες ταπεινώσεις πάλι σήμερα, τα ίδια λάθη, οι συμβιβασμοί,
    το δουλικό χαμόγελο μπροστά σε κείνον που περιφρονείς,
    το όρθιο μαχαίρι, που σφάζεις μέσα σου κι αυτόν και το χαμόγελό σου,
    η μοναξιά, η μεταμέλεια, η οδυνηρή σου ανάγκη για μεγάλες πράξεις
    που δεν έγιναν ποτέ, τα φαγωμένα σου τακούνια,
    το ακαθόριστο αίσθημα μιας τρομερής σου αξίας, μιας δύναμης αφανέρωτης
    που την κρύβεις μ’ επιμέλεια για την μεγάλη ώρα, και μαζί η πικρή υποψία
    πως δεν κρύβεις τίποτα, και πως εκείνη η μεγάλη ώρα δε θα ρθεί ποτέ,
    ή ακόμα πιο φριχτό, πως πέρασε χωρίς να την αναγνωρίσεις,
    η κοπέλα του αντικρινού σπιτιού που τρέχει βιαστική στο ραντεβού της
    χωρίς να σου ρίχνει ούτε ένα βλέμμα. Τα όνειρα, α, τα όνειρα που όσο πιο ακατόρθωτα είναι
    τόσο τους δίνεσαι με πιο μεγάλη λύσσα, οι αμαρτίες που φοβάσαι, οι αγνότητες που δεν μπορείς,
    η σκέψη, πως, εκεί, να, πίσω από την γωνιά του δρόμου σε προσμένουν
    όλα τα ενδεχόμενα, ενώ δε συναντάς παρά το ίδιο γαλακτοπωλείο-
    την έμαθες τη ζωή σου, χρόνια τώρα.

    Έτσι κάθε μέρα ξυπνάς με την πικρή αόριστη απόφαση: αν έπεφτα απ’ το παράθυρο;
    Και κάθε βράδι κοιμάσαι μ’ έναν θησαυρό: αυτήν την πολυσήμαντη αυριανή σου μέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή