Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2018

Περιστρεφόμενο άπειρο





Οκτώ χρόνια, λοιπόν. Ας περάσουμε επί τροχάδην τα προφανή και κοινότοπα: πώς περνάει έτσι ο καιρός και σαν χτες μου φαίνεται και τα λοιπά και τα λοιπά. Ας προχωρήσουμε παρακάτω, ρίχνοντας λίγο τον ρυθμό: αρκετοί επαΐοντες προβλέπουν το τέλος των ιστολογίων, την επιβλητική και οριστική επικράτηση των κοινωνικών δικτύων, όμως μοιάζει να έχουν άδικο, όχι μόνο γιατί εστιάζουν τη ματιά τους στη δική τους "προσωπική γνώμη" -βλ. κούραση ή βαρεμάρα- αλλά και γιατί συνεχώς όλο και κάποια νέα ιστολόγια εμφανίζονται -για να εξαφανιστούν λίγο αργότερα τα περισσότερα είναι η αλήθεια- και γιατί εν γένει τα ιστολόγια ούτως ή άλλως υπερτερούν έναντι των κοινωνικών δικτύων λόγω του μη εφήμερου χαρακτήρα τους· ο χρόνος τα βαραίνει και τα αξιολογεί διαρκώς.

Ας χαλαρώσουμε τώρα τον ρυθμό. Οκτώ χρόνια, λοιπόν. Οκτώ χρόνια από την πρώτη δημοσίευση, που αναρτήθηκε αρκετούς μήνες μετά την πρώτη εμφάνιση της ιδέας για τη δημιουργία ενός ψηφιακού χώρου απόθεσης σκέψεων για ό,τι διάβασα, είδα και άκουσα, ένα απόγευμα κάπου στην παγωμένη ισπανική επαρχία, σε ένα σπίτι χωρίς σύνδεση στο διαδίκτυο και πριν την εμφάνιση των έξυπνων κινητών. Έτσι ξεκινάει το επετειακό αυτό κείμενο, με μια ανασκόπηση προσωπική, παράλληλη της πορείας του ιστολογίου, και, για ακόμα μία φορά, αναδεικνύεται, ο σημαντικότερος ίσως λόγος ύπαρξης αυτού εδώ του ψηφιακού τόπου, λόγος που τότε μου διέφευγε: η ανάγκη για έκφραση, η φιλοδοξία πως και κάποιον άλλον θα ενδιαφέρουν όσα θα έχω να λεω. Αυτοί ήταν οι τότε λόγοι, που σχετίζονται με τον ημερολογιακό χαρακτήρα της καταγραφής των εντυπώσεων και των σκέψεων, με αυτές τις, συχνά αδιόρατες, προσωπικές ψηφίδες, τη διάθεση της ημέρας, την απογοήτευση, τον ενθουσιασμό κ.τ.λ. κ.τ.λ. Γιατί δεν μεγάλωσε μόνο το ιστολόγιο κατά οκτώ χρόνια, αλλά κι εγώ -σκέψη προφανής και κοινότοπη μα όχι χωρίς αξία-, γιατί τελικά διαρκώς επιβεβαιώνεται η πίστη μου στη σημασία δημιουργίας παρελθόντος, του απαραίτητου αυτού φορτίου εξέλιξης, έτσι ώστε τα αρχικά προφανή και κοινότοπα ερωτήματα να μην έχουν χαρακτήρα αφαίρεσης αλλά πρόσθεσης. 

Ξεχωριστή μνεία οφείλω στα πρόσωπα που εμφανίστηκαν ή εξαφανίστηκαν, πρόσωπα που συνδιαμόρφωσαν, συνειδητά ή ασυνείδητα, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο ποσοστό το παρόν ιστολόγιο, αλλά και εμένα τον ίδιο, στους ιδανικούς αναγνώστες και ιδανικούς φίλους που φώτισαν περαιτέρω το μονοπάτι αυτό αλλά και -τι τύχη!- στα πλείστα αντιπαραδείγματα που λειτούργησαν, και συνεχίζουν να λειτουργούν, ως φάροι αποφυγής σκοτεινών υδάτων.

Οκτώ χρόνια, λοιπόν, και αρκετοί με ρωτούν αν βαρέθηκα ή αν έμπλεξα στα γρανάζια της ρουτίνας -αυτής της άδικα αρνητικά επιβαρημένης λέξης- ή αν με κατάπιε το σύστημα. Και μπορεί να μην έχω απάντηση για το σύστημα, όμως μπορώ να πω με σιγουριά πως απολαμβάνω τη ρουτίνα και στιγμή δεν έχω βαρεθεί, το αντίθετο μάλλον, διαρκώς νιώθω να αντικρίζω νέες προκλήσεις.

Και τι μας νοιάζουν εμάς όλ' αυτά; Σ' αυτό δεν έχω απάντηση, και να με συγχωράτε.



5 σχόλια:

  1. Ευχη για πολλα χρονια ακομη και για σενα αλλα και για ολους εμας που παρακολουθουμε το πολυ ενδιαφερον ιστολογιο σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συγχαρητήρια είμαστε περήφανοι για σένα για ότι έχεις καταφέρει με τόσο κόπο και δουλειά.
    Ευχόμαστε να εχεις πάντα τις επιτυχίες που αξίζεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ευχές. Να το χαίρεσαι και να το χαιρόμαστε.

    Μια μικρή σκέψη, έτσι για τη σκέψη:
    Ανακατεύτηκα κι εγώ (με τα εκπαιδευτικά ιστολόγια) πριν από 10 ολόκληρα χρόνια, όταν ακόμα τα ιστολόγια μπουσουλούσαν έκπληκτα στο χώρο του διαδικτύου. Παρατηρώ με δέος πώς κάτι που τότε μου φαινόταν εφήμερο (κείμενα μικρά, αναγνώσεις κάπως βιαστικές, εναλλαγές έτσι που η τελευταία ανάρτηση να επισκιάζει τις "παλιότερες" προηγούμενες κλπ) τώρα να το εκτιμώ επειδή, όπως γράφεις, υπερτερεί από τα κοινωνικά δίκτυα λόγω του μη εφήμερου χαρακτήρα του.. Αλλάζουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε;
    [Για την ιστορία αλλά και για λόγους.. περηφάνιας(!), το πρώτο σχολικό μας μπλογκ, στημένο στα τέλη του 2007, επιβιώνει ακόμα, χωρίς διακοπή,ζωντανό και ακμαίο: http://lykeio6o.blogspot.gr/]

    Ζητώντας συγγνώμη για τις .. επί προσωπικού παρεκβάσεις και πάλι πολλές ευχές για συνέχεια στο ωραίο ιστολόγιο Ν014ΜΕ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύχρονο ������������������!!!

    Φανή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Να συνεχίσεις έτσι ωραία,σου εύχομαι,κι όσο το επιθυμεί η ψυχή σου.(Εμείς θα σε διαβάζουμε ανελλιπώς και θα προσθαφαιρούμε τίτλους,που θέλουμε διακαώς να διαβάσουμε,σε ατέλειωτες λίστες).

    ΑπάντησηΔιαγραφή