Μπορεί κάποιος να νιώθει αποστασιοποιημένος από το κλίμα του τέλους και της νέας αρχής, όμως είναι δύσκολο να μην παρασυρθεί ως ένα σημείο από την ημερολογιακή συμβολικότητα.
Όταν πριν χρόνια είχα διαβάσει το Χάρτινο σπίτι με είχε συγκινήσει η αγάπη για το Βιβλίο του πρωταγωνιστή και κατά προέκταση του ίδιου του αργεντινού συγγραφέα, οπότε αντικρύζοντας στην προθήκη του βιβλιοπωλείου μεταφρασμένο το νέο του βιβλίο ήταν λογική η επιλογή να με συντροφεύσει την τελευταία μέρα του 2010, μιας χρονιάς κατά την οποία είχα την τύχη και την ευκαιρία να διαβάσω αρκετά (αν και πάντα πιστεύεις ότι υπήρχε η δυνατότητα για λίγο παραπάνω).
Ο αφηγητής περιγράφει την ιστορία του Αρτούρο και της Καμπότζη, που η Ιστορία,η πολιτική, ο έρωτας, μα πάνω από όλα η μοίρα υφάνανε. Το εύρημα της αφήγησης είναι πολύ δυνατό και έξυπνο. Ο λόγος είναι πρωταγωνιστής και ποιητής. Ο τόπος , η τυφλή ακτή, είναι λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω από εκεί που κάποτε είχε χτστεί το χάρτινο σπίτι.
Ο Κάρλος Μαρία Ντομίνγκες γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής το 1955. Από το 1989 ζει στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης. Ξεκίνησε ως δημοσιογράφος στο περιοδικό Crisis.
Η μετάφραση είναι της Λένας Φραγκοπούλου.
Από τις εκδόσεις Πατάκη, όπου αν αποσίαζε η αντιαισθητική υποσημείωση - Το καινούριο μυθιστόρημα του συγγραφέα του λογοτεχνικού μπεστ σέλερ "Το χάρτινο σπίτι"- από το εξώφυλλο του βιβλίου, θα ήταν συμπαθέστερη.
Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2011
Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2010
Οι σκληροί δεν χορεύουν - Νόρμαν Μαίηλερ
Μια πρωινή ,φαινομενικά αδιάφορη, βόλτα με φίλους στο Μοναστηράκι με οδήγησε σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο, εκμεταλευόμενος την είσοδο των λοιπών σε ένα παρακείμενο κατάστημα έμεινα να χαζεύω τις οριζόντιες και κάθετες στίβες από βιβλία. Τι γαμάτες που είναι οι άναρχες δομές σε αυτά τα μαγαζιά!
Μόλις αντίκρυσα το συγκεκριμένο βιβλίο ήξερα πως ήθελα να το διαβάσω. Μπορεί το όνομα του συγγραφέα να μου ήταν άγνωστο αλλά η έκδοση και το χρώμα με το οποίο είχε ποτίσει ο χρόνος τις σελίδες ήταν αρκετά.
Ο πρωταγωνιστής, αποτυχημένος συγγραφέας και εγκαταλελειμμένος από την τελευταία του σύζυγο βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια σειρά από παράξενα γεγονότα. Προσπαθεί να ξεδιαλύνει την ομίχλη που επικρατεί στο κεφάλι του λόγω της κατανάλωσης αλκοόλ και να ξεμπλέξει το κουβάρι που πιθανώς οδηγεί στην ενοχή του.
Ο συγγραφέας σε αυτό το κατά βάση αστυνομικό μυθιστόρημα καταφέρνει με μαεστρία να περιγράψει την αμερικανική πραγματικότητα όπως ο ίδιος την αντιλαμβάνεται. Καλή αμερικανική λογοτεχνία.
Το 1987 το διασκεύασε και το σκηνοθέτησε ο ίδιος με πρωταγωνιστή τον Ράιαν Ο' Νηλ. Πιστεύω πως αξίζει κάποιος να ρίξει μια ματιά στην σελίδα του Wikipedia.
Η όμορφη έκδοση ανήκει στις Εκδόσεις Νεφέλη και η μετάφραση στον Λουκά Θεοδωρακόπουλο.
υγ Πόση συγκίνηση να συναντάς γραμμένη με μολύβι την τιμή ψηλά και δεξιά στην τρίτη σελίδα ενός βιβλίου! Για την ιστορία το βιβλίο αυτό κάποτε στοίχιζε 1000 δρχ.
Μόλις αντίκρυσα το συγκεκριμένο βιβλίο ήξερα πως ήθελα να το διαβάσω. Μπορεί το όνομα του συγγραφέα να μου ήταν άγνωστο αλλά η έκδοση και το χρώμα με το οποίο είχε ποτίσει ο χρόνος τις σελίδες ήταν αρκετά.
Ο πρωταγωνιστής, αποτυχημένος συγγραφέας και εγκαταλελειμμένος από την τελευταία του σύζυγο βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια σειρά από παράξενα γεγονότα. Προσπαθεί να ξεδιαλύνει την ομίχλη που επικρατεί στο κεφάλι του λόγω της κατανάλωσης αλκοόλ και να ξεμπλέξει το κουβάρι που πιθανώς οδηγεί στην ενοχή του.
Ο συγγραφέας σε αυτό το κατά βάση αστυνομικό μυθιστόρημα καταφέρνει με μαεστρία να περιγράψει την αμερικανική πραγματικότητα όπως ο ίδιος την αντιλαμβάνεται. Καλή αμερικανική λογοτεχνία.
Το 1987 το διασκεύασε και το σκηνοθέτησε ο ίδιος με πρωταγωνιστή τον Ράιαν Ο' Νηλ. Πιστεύω πως αξίζει κάποιος να ρίξει μια ματιά στην σελίδα του Wikipedia.
Η όμορφη έκδοση ανήκει στις Εκδόσεις Νεφέλη και η μετάφραση στον Λουκά Θεοδωρακόπουλο.
υγ Πόση συγκίνηση να συναντάς γραμμένη με μολύβι την τιμή ψηλά και δεξιά στην τρίτη σελίδα ενός βιβλίου! Για την ιστορία το βιβλίο αυτό κάποτε στοίχιζε 1000 δρχ.
Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010
Lumiere Brother - Fiction
Μου πήρε έναν χρόνο να ανακαλύψω αυτόν τον δίσκο, άλλωστε ποτέ δεν διεκδίκησα τον τίτλο του ενημερωμένου ακροατή, προσπαθώ μεν δεν τα καταφέρνω δε, η μεγάλη προσφορά είναι μια πρώτη διακαιολογία αν και όχι αρκετή.
Έχω μεγάλη περιέργεια να ψάξω στα καλύτερα του 2009 ,οι ειδικοί σίγουρα θα του δώσανε την θέση που του άξιζε ανάμεσα στους δίσκους της προηγούμενης χρονιάς. Θα το κάνω για να ικανοποιήσω την περιέργειά μου και ας ξέρω πως κάπως έτσι θα χάσω κάτι φρέσκο, φετινό.
Χαίρομαι πάρα πολύ που βγαίνουν όμορφες μουσικές από την εγχώρια αγορά, είναι ,νομίζω, η "εκδίκηση" μιας γενιάς που μεγάλωσε με διαφορετικές και καλές μουσικές, ψάχτηκε στο διαδίκτυο και πέρασε ατέλειωτες ώρες σε στούντιο επιμένοντας να εκφραστεί. Σιγά σιγά η ομορφιά βρίσκει το δρόμο της, η οικονομική κρίση κάνει τον "πελάτη" απαιτητικό, είναι η εκδίκηση της ποιότητας σε αυτήν την αισθητική τρομοκρατία που χρόνια τώρα βιώνει ο καθένας μας.
Από όσο είμαι σε θέση να ισχυριστώ, ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης κρατήθηκε μακριά από το άκριτο hype του μάρκετινγκ και ας είχε αξιοποιήσημα στοιχεία (βλ. Μόνικα), τώρα αν αυτό έγινε συνειδητά ή από αμέλεια δεν το ξέρω και δεν με νοιάζει, είναι η αλήθεια.
Δίσκος για να τον ακούς από την αρχή μέχρι το τέλος, δίσκος του 2009 που θα με συντροφεύσει σίγουρα το 2011.
Ορίστε και ένα μικρό δείγμα από το Youtube : Fast Backwards
Και το Myspace για μια πιο γενική εικόνα : @Myspace
Έχω μεγάλη περιέργεια να ψάξω στα καλύτερα του 2009 ,οι ειδικοί σίγουρα θα του δώσανε την θέση που του άξιζε ανάμεσα στους δίσκους της προηγούμενης χρονιάς. Θα το κάνω για να ικανοποιήσω την περιέργειά μου και ας ξέρω πως κάπως έτσι θα χάσω κάτι φρέσκο, φετινό.
Χαίρομαι πάρα πολύ που βγαίνουν όμορφες μουσικές από την εγχώρια αγορά, είναι ,νομίζω, η "εκδίκηση" μιας γενιάς που μεγάλωσε με διαφορετικές και καλές μουσικές, ψάχτηκε στο διαδίκτυο και πέρασε ατέλειωτες ώρες σε στούντιο επιμένοντας να εκφραστεί. Σιγά σιγά η ομορφιά βρίσκει το δρόμο της, η οικονομική κρίση κάνει τον "πελάτη" απαιτητικό, είναι η εκδίκηση της ποιότητας σε αυτήν την αισθητική τρομοκρατία που χρόνια τώρα βιώνει ο καθένας μας.
Από όσο είμαι σε θέση να ισχυριστώ, ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης κρατήθηκε μακριά από το άκριτο hype του μάρκετινγκ και ας είχε αξιοποιήσημα στοιχεία (βλ. Μόνικα), τώρα αν αυτό έγινε συνειδητά ή από αμέλεια δεν το ξέρω και δεν με νοιάζει, είναι η αλήθεια.
Δίσκος για να τον ακούς από την αρχή μέχρι το τέλος, δίσκος του 2009 που θα με συντροφεύσει σίγουρα το 2011.
Ορίστε και ένα μικρό δείγμα από το Youtube : Fast Backwards
Και το Myspace για μια πιο γενική εικόνα : @Myspace
Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010
Νότια των συνόρων, δυτικά του ήλιου - Χαρούκι Μουρακάμι
Είναι κάποιοι συγγραφείς για τους οποίους θρέφεις μιαν αδυναμία, όχι μόνο για την αξία του έργου τους, είναι και οι συγκυρίες που παίζουν ρόλο, οι στιγμές κατά τις οποίες σε συντρόφευσαν. Δημιουργείται ένας δεσμός, μια γλυκιά αναμονή για το επόμενο έργο που θα συναντήσεις στο ράφι του βιβλιοπωλείου.
Το πρώτο βιβλίο του Χαρούκι Μουρακάμι, το Νορβηγικό Δάσος, το διάβασα ένα καλοκαίρι δίπλα στο κύμα και τότε γεννήθηκε ο δεσμός. Από τότε διάβασα το Κουρδιστό Πουλί και το Σπούτνικ Αγαπημένη και ο δεσμός έγινε πιο ισχυρός, όμως η αναζήτηση κάποιων παλαιότερων βιβλίων που είχαν κυκλοφορήσει πριν από κάποια χρόνια από τις εκδόσεις Καστανιώτη υπήρξε μάταιη, "δίνεται ως εξαντλημένο από τον εκδοτικό οίκο" η εποδός. Στο ενδοιάμεσο βέβαια κυκλοφόρησε μια συλλογή διηγημάτων με τον τίτλο Μετά τον Σεισμό αλλά τα διηγήματα ως λογοτεχνικό είδος ποτέ δεν με τράβηξαν.
Και να που με την πλούσια σε τίτλους περίοδο πριν από τα Χριστούγεννα κυκλοφόρησε στα ελληνικά ,από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, το Νότια των Συνόρων, δυτικά του Ήλιου, γραμμένο το μακρινό 1992.
Τα βιβλία του Μουρακάμι αν και ανήκουν στην κατηγορία των ευπώλητων έχουν έναν χαρακτήρα ισχυρό, απόρροια τόσο του προσωπικού ταλέντου όσο και της μεγάλης λογοτεχνικής σχολής της Ιαπωνίας.
Ένας άντρας μιλάει για την ζωή του, επικεντρώνεται κυρίως σε κάποιες γυναίκες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο, που κρύφτηκαν στο παρελθόν και έκαναν πάλι την εμφάνισή τους σε ανύποπτο χρόνο. Κοινότυπο; Ίσως. Αλλά όχι, κατ' εμέ τουλάχιστον. Καλογραμμένο ,διαβάζεται σε μια μέρα, είναι ακόμα ένα κομμάτι από το συγγραφικό σύμπαν του σπουδαίου αυτού συγγραφέα, μέχρι να μεταφραστεί το επόμενο, γιατί υπάρχουν πολλά προς μετάφραση ακόμη,αναμονή λοιπόν.
υγ Είναι τόσο όμορφο να σου κάνουν δώρο τέτοια βιβλία πρόσωπα ξεχωριστά.
Το πρώτο βιβλίο του Χαρούκι Μουρακάμι, το Νορβηγικό Δάσος, το διάβασα ένα καλοκαίρι δίπλα στο κύμα και τότε γεννήθηκε ο δεσμός. Από τότε διάβασα το Κουρδιστό Πουλί και το Σπούτνικ Αγαπημένη και ο δεσμός έγινε πιο ισχυρός, όμως η αναζήτηση κάποιων παλαιότερων βιβλίων που είχαν κυκλοφορήσει πριν από κάποια χρόνια από τις εκδόσεις Καστανιώτη υπήρξε μάταιη, "δίνεται ως εξαντλημένο από τον εκδοτικό οίκο" η εποδός. Στο ενδοιάμεσο βέβαια κυκλοφόρησε μια συλλογή διηγημάτων με τον τίτλο Μετά τον Σεισμό αλλά τα διηγήματα ως λογοτεχνικό είδος ποτέ δεν με τράβηξαν.
Και να που με την πλούσια σε τίτλους περίοδο πριν από τα Χριστούγεννα κυκλοφόρησε στα ελληνικά ,από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, το Νότια των Συνόρων, δυτικά του Ήλιου, γραμμένο το μακρινό 1992.
Τα βιβλία του Μουρακάμι αν και ανήκουν στην κατηγορία των ευπώλητων έχουν έναν χαρακτήρα ισχυρό, απόρροια τόσο του προσωπικού ταλέντου όσο και της μεγάλης λογοτεχνικής σχολής της Ιαπωνίας.
Ένας άντρας μιλάει για την ζωή του, επικεντρώνεται κυρίως σε κάποιες γυναίκες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο, που κρύφτηκαν στο παρελθόν και έκαναν πάλι την εμφάνισή τους σε ανύποπτο χρόνο. Κοινότυπο; Ίσως. Αλλά όχι, κατ' εμέ τουλάχιστον. Καλογραμμένο ,διαβάζεται σε μια μέρα, είναι ακόμα ένα κομμάτι από το συγγραφικό σύμπαν του σπουδαίου αυτού συγγραφέα, μέχρι να μεταφραστεί το επόμενο, γιατί υπάρχουν πολλά προς μετάφραση ακόμη,αναμονή λοιπόν.
υγ Είναι τόσο όμορφο να σου κάνουν δώρο τέτοια βιβλία πρόσωπα ξεχωριστά.
Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010
Η Πόλη και τα Σκυλιά - Μάριο Βάργκας Λιόσα
Η αλήθεια είναι ότι δεν τον είχα σε μεγάλη εκτίμηση τον Μάριο Βάργκας Λιόσα, χωρίς ποτέ να έχω διαβάσει κάτι δικό του, και αυτή είναι μια πολύ άδικη κρίση για έναν συγγραφέα αλλά ίσως και λίγο δικαιολογημένη από την στιγμή που κάθε τρεις και λίγο εμφανιζόταν να δίνει την γνώμη του επί παντός επιστητού.
Από την στιγμή που κέρδισε το νόμπελ όμως ήμουν σίγουρος πως κάποιος θα μου έκανε δώρο κάποιο βιβλίο του, όπερ και εγένετο!
Μια ομάδα εφήβων που για διαφορετικούς λόγους βρέθηκε να υπηρετεί στην στρατιωτική ακαδημία της Λίμα, εσώκλειστοι δεν παύουν να ονειρεύονται την φυσιολογική ζωή που βρίσκεται εκεί έξω, να αναπολούν την προηγούμενη ζωή τους, υπάρχουν βέβαια και οι καλές στιγμές αλλά είναι μάλλον η μειοψηφία. Οι παλιότεροι καψόνια στους νεότερους, οι μόνιμοι τα στραβά μάτια μέχρι που απειλείται η ανέλιξή τους, τσιγάρα και μπουκάλια αλκοόλ κρυμμένα στους φοριαμούς. Οι κοπέλες που περιμένουν(;) έξω από την βάση, ο εφηβικός ιδεαλισμός για τον έρωτα από την μία και οι ακατάπαυστες σεξουαλικές ορμές του έγκλειστου από την άλλη.
Με συνεχή μπρος πίσω στον χρόνο ο συγγραφέας φέρνει στο παρόν τους χαρακτήρες του ως εξέλιξη χρονική ,κατά κάποιον τρόπο, και λογική. Με τον τρόπο αυτόν δεν σε ξενίζει καμιά συμπεριφορα και καμιά αντίδραση αφού οι χαρακτήρες είναι φτιαγμένοι έτσι ώστε να υπηρετήσουν την ιστορία που ο συγγραφέας έχει στο νου του.
Πυκνογραμμένο και όμορφο το πρώτο βιβλίο του Περουβιανού συγγραφέα δείχνει ότι κατέχει την τέχνη του γράφειν.
Οπότε πλέον μέσα μου αρχίζω να βλέπω πιο καθαρά την διάκριση ανάμεσα στον συγγραφέα Μάριο Βάργκας Λιόσα και στον λαλίστατο σχολιαστή παγκοσμίων συμβάντων.
Από την στιγμή που κέρδισε το νόμπελ όμως ήμουν σίγουρος πως κάποιος θα μου έκανε δώρο κάποιο βιβλίο του, όπερ και εγένετο!
Μια ομάδα εφήβων που για διαφορετικούς λόγους βρέθηκε να υπηρετεί στην στρατιωτική ακαδημία της Λίμα, εσώκλειστοι δεν παύουν να ονειρεύονται την φυσιολογική ζωή που βρίσκεται εκεί έξω, να αναπολούν την προηγούμενη ζωή τους, υπάρχουν βέβαια και οι καλές στιγμές αλλά είναι μάλλον η μειοψηφία. Οι παλιότεροι καψόνια στους νεότερους, οι μόνιμοι τα στραβά μάτια μέχρι που απειλείται η ανέλιξή τους, τσιγάρα και μπουκάλια αλκοόλ κρυμμένα στους φοριαμούς. Οι κοπέλες που περιμένουν(;) έξω από την βάση, ο εφηβικός ιδεαλισμός για τον έρωτα από την μία και οι ακατάπαυστες σεξουαλικές ορμές του έγκλειστου από την άλλη.
Με συνεχή μπρος πίσω στον χρόνο ο συγγραφέας φέρνει στο παρόν τους χαρακτήρες του ως εξέλιξη χρονική ,κατά κάποιον τρόπο, και λογική. Με τον τρόπο αυτόν δεν σε ξενίζει καμιά συμπεριφορα και καμιά αντίδραση αφού οι χαρακτήρες είναι φτιαγμένοι έτσι ώστε να υπηρετήσουν την ιστορία που ο συγγραφέας έχει στο νου του.
Πυκνογραμμένο και όμορφο το πρώτο βιβλίο του Περουβιανού συγγραφέα δείχνει ότι κατέχει την τέχνη του γράφειν.
Οπότε πλέον μέσα μου αρχίζω να βλέπω πιο καθαρά την διάκριση ανάμεσα στον συγγραφέα Μάριο Βάργκας Λιόσα και στον λαλίστατο σχολιαστή παγκοσμίων συμβάντων.
Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 2010
Μουσείο Ακρόπολης
Τους τελευταίους μήνες είχα την επιθυμία να επιστρέψω στο μουσείο της Ακρόπολης, να περπατήσω χωρίς να με νοιάζει μήπώς χάσω την προτεινόμενη διαδρομή, να ρίξω κλεφτές ματιές ψηλά στο βράχο, να καταλήξω στο καφέ του μουσείου και να αράξω με τον ήλιο στα αριστερά να κατευθύνει τα τελυταία του φωτόνια στο ναό.
Με αφορμή την παρουσία κάποιων φίλων από τα ξένα επέστρεψα και το μετάνιωσα. Η συμπεριφορά της πλειοψηφίας των εργαζομένων στο μουσείο ήταν από προκλητική έως απαράδεκτη με αποκορύφωμα αυτούς του καφέ. Ύφος ,τουπέ και κόμπλεξ. Σέβομαι ότι ίσως να μην είναι ικανοποιημένοι με την δουλειά τους για τον οποιονδήποτε λόγο, αλλά δεν καταλαβαίνω σε τι τους βοηθάει η συγκεκριμένη συμπεριφορά... Κατάφεραν να μου δημιουργήσουν έναν απίστευτο εκνευρισμό, που ούτε η θέα του βράχου δεν μπορούσε να με ηρεμήσει. Δεν θέλω να αναπαράγω κλισέ περί ελληνικής φιλοξενίας, ούτε να αναφερθώ στον βαρύ χαρακτήρα του τουρισμού για την καημένη την ελληνική οικονομία αλλά τι να απαντήσω στην όμορφη σερβιτόρα που με ξινισμένα μούτρα με ρώτησε " Καλά αυτοί από που είναι και δεν μπορούν να μιλήσουν αγγλικά;" ή πώς να χαρακτηρίσω τον φύλακα - πορτιέρη που τρέχει προς τον άμοιρο τουρίστα ο οποίος έκανε το μοιραίο λάθος να τραβήξει μια φωτογραφία, φωνάζοντας σε άψογα ελληνικά " απαγορεύονται οι φωτογραφίες" εισπράτοντας βλέμματα απορίας και τρόμου;
Το εσωτερικό του μουσείου της Ακρόπολης είναι πολύ όμορφο, λειτουργικό και καλομελετημένο. Αν νωρίτερα έχεις επισκεφτεί και τον Παρθενώνα τότε έχεις μια πλήρη εικόνα στο μυαλό σου, συμμετέχεις σε ένα ταξίδι σε χρόνια παλιά τότε που η Αθηνά στηριζόμενη στο δόρυ της σκεφτόταν μήπως υπάρχει η δυνατότητα να αποφύγει την μάχη...
Είναι κρίμα ανθρώπινες συμπεριφορές να σκιάζουν την λάμψη του τοπίου.
υγ Εξωτερικά το μουσείο είναι υπερβολικά μοντέρνο για τα γούστα μου, αλλά το σημαντικό σε ένα μουσείο δεν είναι το περιτύλιγμα..
Με αφορμή την παρουσία κάποιων φίλων από τα ξένα επέστρεψα και το μετάνιωσα. Η συμπεριφορά της πλειοψηφίας των εργαζομένων στο μουσείο ήταν από προκλητική έως απαράδεκτη με αποκορύφωμα αυτούς του καφέ. Ύφος ,τουπέ και κόμπλεξ. Σέβομαι ότι ίσως να μην είναι ικανοποιημένοι με την δουλειά τους για τον οποιονδήποτε λόγο, αλλά δεν καταλαβαίνω σε τι τους βοηθάει η συγκεκριμένη συμπεριφορά... Κατάφεραν να μου δημιουργήσουν έναν απίστευτο εκνευρισμό, που ούτε η θέα του βράχου δεν μπορούσε να με ηρεμήσει. Δεν θέλω να αναπαράγω κλισέ περί ελληνικής φιλοξενίας, ούτε να αναφερθώ στον βαρύ χαρακτήρα του τουρισμού για την καημένη την ελληνική οικονομία αλλά τι να απαντήσω στην όμορφη σερβιτόρα που με ξινισμένα μούτρα με ρώτησε " Καλά αυτοί από που είναι και δεν μπορούν να μιλήσουν αγγλικά;" ή πώς να χαρακτηρίσω τον φύλακα - πορτιέρη που τρέχει προς τον άμοιρο τουρίστα ο οποίος έκανε το μοιραίο λάθος να τραβήξει μια φωτογραφία, φωνάζοντας σε άψογα ελληνικά " απαγορεύονται οι φωτογραφίες" εισπράτοντας βλέμματα απορίας και τρόμου;
Το εσωτερικό του μουσείου της Ακρόπολης είναι πολύ όμορφο, λειτουργικό και καλομελετημένο. Αν νωρίτερα έχεις επισκεφτεί και τον Παρθενώνα τότε έχεις μια πλήρη εικόνα στο μυαλό σου, συμμετέχεις σε ένα ταξίδι σε χρόνια παλιά τότε που η Αθηνά στηριζόμενη στο δόρυ της σκεφτόταν μήπως υπάρχει η δυνατότητα να αποφύγει την μάχη...
Είναι κρίμα ανθρώπινες συμπεριφορές να σκιάζουν την λάμψη του τοπίου.
υγ Εξωτερικά το μουσείο είναι υπερβολικά μοντέρνο για τα γούστα μου, αλλά το σημαντικό σε ένα μουσείο δεν είναι το περιτύλιγμα..
Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2010
Εν Πλω
Χωρίς Κανόνα
Είμαι ένα φύλλο του φθινόπωρου που πέφτει,
είμαι ένα στρώμα από φύλλα πεταμένα
κι αυτό το κίτρινο το χώμα που με βάφει,
κάποια στιγμή θα γίνει ένα και με μένα
Θα πλανηθώ μεσ' στις πτυχές του δέρματος σου,
θ' ακολουθώ κάθε τυχαία χαραγή σου
κι όπου με βγάλει θα φωλιάσω το χειμώνα,
χωρίς κανόνα.
Είμαι μια δύναμη κρυμμένη και το ξέρω
όμως δε ξέρω τι ζημιά μπορώ να κάνω,
Ζω σ' ένα πόλεμο που τρώει τα σωθικά μου,
που όμως κάποτε θα φάει και εμένα.
Στην μυρωδιά σου να μεθάω και να χάνομαι,
μόνο το χρώμα της πνοής σου να αισθάνομαι.
Έτσι ζεστά θα τον περάσω τον χειμώνα,
χωρίς κανόνα.
Είμαι ποτάμι που παρέσυρε τα δέντρα,
κάθε σταγόνα μου τα φύλλα τους δροσίζει,
μα δεν αρκεί αυτό ζωή για να τους δώσει
κι έτσι όλο κλέβουνε ζωή μόνο από μένα.
Πού θα με παν αυτοί οι δρόμοι σου δεν ξέρω
κι αυτό το άγνωστο με κάνει και σε θέλω.
Σ' αυτό το αίνιγμα κουρνιάζω τον χειμώνα
χωρίς κανόνα.
Είμαι ένα πλάτωμα, μια βάση για πυραύλους,
είμαι ένας πύραυλος που έκαψε τη βάση
κι αυτή η θλίψη μου δεν θα σβηστεί στ' αστέρια,
γι' αυτό θλιμμένο βλέπετε πάντα εμένα.
Κι έτσι όπως βλέπω να σε σέρνω και να σέρνομαι
κι όταν σε παίρνω να πετάμε και να φεύγουμε,
θα τον μπερδέψουμε για πάντα τον χειμώνα,
χωρίς κανόνα.
(στίχοι: Στέφανος Κανελλής)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)