Ένα σενάριο που μοιάζει απίθανο αλλά δεν καταρρέει, πόλεις που χτίστηκαν πριν να κατοικηθούν από φαντάσματα, το πλάνο μετεγκατάστασης πληθυσμού δεν πήγε καλά, δεν ήρθαν οι κάτοικοι στις πόλεις, παρότι ασφυκτιούσαν στοιβαγμένοι ο ένας δίπλα και πάνω στον άλλον, τα κίνητρα δεν στάθηκαν ικανά, η φούσκα έσκασε, ο προγραμματισμός προσέκρουσε σε τοίχο, ανικανότητα επιβολής συνετελέσθη, ας είμαστε ειλικρινείς, συμβαίνει ενίοτε ακόμα και στα πλέον σκληρά καθεστώτα, άρχισαν έτσι να σκουριάζουν οι αρμοί, να καίγονται οι λάμπες, κάποιες ακόμα ανάβουν κάθε δειλινό, ο ουρανός γαλάζιος και αμόλυντος, ούτε ένα νέφος μηχανής, τότε, εκείνος, ένα πλατό, σκέφτηκε, ένα τεράστιο πλατό, ένα γύρισμα σε αληθινό χρόνο, οραματίστηκε, η ιστορία της πόλης θα κινηματογραφηθεί από τις απαρχές της, ο μύθος στο νεφελώδες παλιά, ο αυτοκράτορας, οι έριδες, οι απόπειρες δολοφονίας του, οι παλλακίδες, ο αδυσώπητος χαρακτήρας του, οι εκτοπισμοί, ο λαβύρινθος στο κέντρο της κατασκευής, σκηνοθέτης ο αμείλικτος ηγέτης, αν όχι αυτός, ποιος τότε, ο μεγάλος καλλιτέχνης και το όραμά του, τώρα, οι ηθοποιοί-κομπάρσοι στη γραμμή παραγωγής μιας κανονικότητας, το απόγευμα πληρώνουν το σύνολο του μισθού τους στον κινηματογράφο Του που προβάλλονται ρετροσπεκτίβες συνεχείς, θυμήθηκα τη Μπάτλερ, κάπου στο βορρά, έλεγε ένας ήρωάς της, έχω ακούσει πως όσοι δουλεύουν παίρνουν αληθινό μισθό, πίσω εδώ, οι δεκάδες σωσίες, οι κάμερες ασφαλείας, που κατέγραφαν ως τότε το τίποτα, το κενό, τώρα στρέφονται και εγκλωβίζουν τη δράση, πάντοτε κόκκινο το φωτάκι, ταΐζουν διαρκώς το μοντάζ με υλικό, δεκάδες πλάνα και λήψεις της ίδιας σκηνής, της κάθε σκηνής, κάπως έτσι, κινηματογράφος και τουρισμός, μια δυαδικότητα που κάτι μου θυμίζει, παρέα με την ασφάλεια, πάντοτε η ασφάλεια, όλα να λειτουργούν βάση σχεδίου-σεναρίου, αλλιώς ο σκηνοθέτης-αυτοκράτορας συγχύζεται, και είναι κρίμα τη στιγμή που το θαύμα οικονομικά θεριεύει, τα άδεια δωμάτια ξενοδοχείων γεμίζουν, τα προϊόντα καταφθάνουν, τα ράφια γεμίζουν και αδειάζουν, εδώ, οι αγορές και οι επενδυτές είναι κάτι παραπάνω από κινηματογραφικοί παραγωγοί, μέτοχοι του οράματος, αρκεί να δείξουν υπομονή και επιμονή, η επένδυση θέλει τον χρόνο της, το όραμα επίσης, ούτε πανικό ούτε τρέξιμο, πίστη στον σκηνοθέτη-αυτοκράτορα, τώρα, πώς βρέθηκε εκεί ο Σιάνγκ, μ' έναν τρόπο κινηματογραφικό, γελάει μονάχος, πάνε χρόνια, οι ρίζες του κόπηκαν και μετανάστευσαν, χωρικά και γλωσσικά, ο #badchinese των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τι είχε: ένα χωριό τρύπα του κώλου, μια επίσκεψη ό,τι θυμάται, τι έχει: μια απόλυση, ανεργία και προοπτική μηδέν, μια επαγγελματική πρόταση, γελοιωδώς υπερρεαλιστική και πλουσιοπάροχη, ένας διερμηνέας του ηγέτη-σκηνοθέτη-αυτοκράτορα-καλλιτέχνη που θα έχει εκείνη, την τόσο όμορφη, διερμηνέα στο πλάι του, δέχεται, ταξιδεύει, βρίσκεται, ζει εκεί, την ερωτεύεται, περπατούν στην πόλη φάντασμα, ανάμεσα σε ηθοποιούς, εν μέσω γυρισμάτων, πού το όριο, αρχικά αυτό, ύστερα απλά σουλατσάρουν, μια κινηματογραφική αίθουσα είναι ο λαβύρινθος, καθαρός και ήσυχος, το πλέον προφανές μέρος, εκεί που κανείς δεν σκέφτηκε να χαθεί στη σιωπή και το σκοτάδι, να γυρέψει την αγκαλιά τους.
Με εγκλώβισε από τα πρώτα κιόλας χάρτινα γυρίσματα, παρότι ο μύθος και το παρελθόν διόλου του γούστου μου δεν είναι, η Άπω Ανατολή επίσης, και όμως· το αισθητικό ξεβόλεμα, κάτι που δεν είναι του γούστου σου αλλά σε αρπάζει και δεν σε αφήνει, έχει κάτι το σοκαριστικό η εμπειρία, τουλάχιστον ώσπου να κατακάτσει, τότε είσαι μέσα σε εκείνο που οραματίστηκε ο συγγραφέας, έχεις παραδοθεί πλήρως, σιγά μη διάβαζα την ιστορία ενός Κινέζου αυτοκράτορα, και όμως να σε, κάτι χτίζει και κάτι γκρεμίζει, όχι απαραίτητα στο ίδιο σημείο, το κάνει αυτό η λογοτεχνία. Για κάποιες σελίδες σκεφτόμουν με όρους φαντασίας, σύντομα με αντίστοιχους ακραίου ρεαλισμού, εκεί έκατσε η μπίλια της αναγνωστικής πρόσληψης, επίσης για κάποιες σελίδες σκεφτόμουν με όρους παραβολής, σύντομα δέχτηκα την πλήρη απουσία της, ό,τι είχε να πει, το έλεγε, απλά και ξεκάθαρα, ακόμα και στο κομμάτι του μύθου, παρά την υπερπαραγωγή, ο μηχανισμός της διπλής κατασκευής, της συγχώνευσης γυρισμάτων και πραγματικής ζωής, της ιστορίας του αυτοκράτορα και του Σιανγκ, λειτούργησε σχεδόν εξ αρχής, δεν ήταν κάποιο ύπουλο τεχνικό κόλπο, όλα τα χαρτιά ήταν ανοιχτά, δεν είχε εκπλήξεις και ανατροπές, όλα ήταν καλώς και εμφανώς καμωμένα, σε μένα οφειλόταν η όποια καθυστέρηση, κατά τα άλλα: μια πόλη φάντασμα, ένας αδίσταχτος σκηνοθέτης, ένας νεαρός σε οικονομικό αδιέξοδο σε μια πόλη που τον έδιωχνε, ήταν αρκετά τα λεφτά και η πρόταση παράξενη, αν υποθέσουμε πως στο παρόν χωροχρονικό σημείο υπάρχει η έννοια του παράξενου όσον αφορά τον επαγγελματικό στίβο στο μετακαπιταλιστικό περιβάλλον.
Επισημαίνω, παρότι μάλλον ήδη παρόν στο κείμενο, το όραμα του Σιανγκ Λου, το μεγαλεπήβολο της κατασκευής. Ο συγγραφέας, ωστόσο, δεν δημιούργησε ακριβώς εκ του μηδενός, επεξεργάστηκε μια πλοκή εντός του μύθου, με γνώριμα συστατικά, το αυτό και στο χρονικό παρόν της πλοκής, εκεί που οι πόλεις φαντάσματα, απότοκα της φούσκας ακινήτων, υπάρχουν και αραχνιάζουν στην αχανή κινεζική επικράτεια, περιμένουν, τι άλλο να κάνουν κι εκείνες, και να η ιδέα για ένα τεράστιο πλατό, οι συσκευές καταγραφής εικόνας και ήχου ήδη τοποθετημένες, μερικές τροποποιήσεις ίσως να απαιτούνται, κι έτσι η πόλη—πλατό σιγά σιγά θα γεμίσει με κόσμο, ανάγκες θα δημιουργηθούν, ανάγκες θα ικανοποιηθούν, το γρανάζι θα αρχίσει να γυρνά, εκεί που πριν δεν υπήρχε τίποτα, τώρα υπάρχει ανταλλαγή προϊόντων, υπηρεσιών και χρημάτων, κυρίως αυτών, να που το καλλιτεχνικό όραμα δεν πρέπει σώνει και ντε να είναι απόκληρο της ανάπτυξης, αναρωτιέται κανείς πού έγκειται το, μήπως χρειάζονται εισαγωγικά στο, σκηνοθετικό όραμα, μήπως δεν είναι όραμα αλλά διορατικότητα με τον τρόπο της αμφίβια, μια επιχειρηματική ιδέα μεγάλων διαστάσεων.
Έκπληξη αποτέλεσε αυτό το βιβλίο, δεν το ήξερα, δεν το περίμενα, ένα ακόμα βιβλίο που απολαμβάνω στη σειρά ξένης λογοτεχνίας που εδώ και κάποιο καιρό μας συστήνουν οι εκδόσεις Αλεξάνδρεια, μια αλυσίδα πολύ καλών επιλογών σχηματίζεται.
υγ. Αν θέλετε να «με κεράσετε έναν καφέ», μπορείτε εδώ!






