2L8 , Electric Litany , Masturbation Goes Cloud @ An Club by Arte Fiasco

Είναι κάποια βράδια που η πρωτεύουσα είναι μια μεγάλη βιτρίνα διασκέδασης, κάποια βράδια όμως πίσω από τις πολύκοσμες βιτρίνες υπάρχουν και κάποιες υπόγειες γιορτές. Τέτοια ήταν η γιορτή που έστησε η κολεκτίβα Arte Fiasco την Παρασκευή 14 Γενάρη στο υπόγειο Αν club με την συμμετοχή των 2L8 , Electric Litany και Masturbation Goes Cloud.
Πρώτα από όλα νιώθω την υποχρέωση να αναφερθώ στα 10 ευρώ που κόστιζε η είσοδος, μια τιμή που σε πείθει ότι έπρεπε να μπει για να βγουν τα λειτουργικά κόστη της βραδιάς, γιατί όσο και να μας αρέσει το τζάμπα πρέπει να σκεφτόμαστε και λίγο πιο πέρα.

Την βραδιά άνοιξαν η "μαλακία πάει σύννεφο" ή αλλιώς Masturbation goes cloud. Ήταν ο άγνωστος Χ για μένα, δεν είχα προλάβει να ακούσω καλά καλά το Myspace των παιδιών, από αυτή τήν άποψη ήταν η ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς. Δεμένη μπάντα με σφιχτό ήχο , ήταν κάτι παραπάνω από καλή εισαγωγή για την συνέχεια της βραδιάς. Η απουσία φωνητικών είναι ,κατά την προσωπική μου άποψη, συχνά μια παγίδα, μια παγίδα πλήρους ελευθερίας, δεν έχει νόημα να αναφέρω μπάντες που πιστεύω ότι έπεσαν σε αυτήν την παγίδα, αυτό που έχει όμως αξία είναι ότι τα παιδιά χτίζουνε τα κομμάτια τους με έναν τρόπο παράξενα και όμορφα λογικό.

Οι Electric Litany, οι οποίοι και ακολούθησαν, ήταν ο κύριος λόγος για τον οποίο κατήφορισα ως τα εξάρχεια χτες το βράδυ, το How to be a child and win the war, είναι αυτό που λέμε δισκάρα. Δεν είχα καταφέρει να πάω σε κανένα live τους επί ελληνικού εδάφους και μου είχε μείνει ένα μικρό απωθημένο η αλήθεια είναι. Πριν από κάποια χρόνια μέσα από ένα forum ήρθα σε επαφή με τους DEOY (Dead Eyes Of Youth), μπάντα ελληνική ορμώμενη από την Κέρκυρα. Η χαρά του να ανακαλύπτεις μια καινούργια γαμάτη μπάντα είναι τεράστια, και το αποστολικό σου χρέος ,επίσης. Στους DEOY λοιπόν (δεν μπορώ να βρω παρά την σχετική αναζήτηση αν είναι ακόμα κατά κάποιο τρόπο ενεργή η μπάντα ή όχι) συμμετείχε ο Αλέξανδρος Μιάρης, μέλος σήμερα των Electric Litany. Το χτεσινό είναι ένα από τα πιο απόκοσμα live, που έχω δει. Εκπληκτικοί.

Αφού λοιπόν ο τραγουδιστής των Electric Litany (βλέπε Αλέξανδρος Μιάρης) μας κάλεσε στην Κερατέα την Κυριακή για να σταθούμε στο πλάι των κατοίκων στον αγώνα τους ενάντια στην χωματερή, που κάποιοι θέλουν να κατασκευαστεί εκεί, μας χάρισαν το πανέμορφο Tear με την εισαγωγή να ανήκει στον Γιάννη Ρίτσο να απαγγέλει μέρος της Σονάτας του Σεληνόφωτος, εγκατέλειψαν την σκηνή για να δώσουν την θέση τους στους 2L8.

Τους 2L8 τους γνώριζα κυρίως εξ ακοής και μέσα από κάποια βιντεάκια στο Youtube, ήθελα λοιπόν να ολοκληρώσω την εικόνα μου για αυτούς βλέποντας τους επί τω έργω, και χτες ήταν η βραδιά. Πολυμελές σχήμα με ηθικό αυτουργό των Κώστα Βοζίκη, συνδιάζει την ιδιαίτερη σκηνική παρουσία με τον ηλεκτρικό ήχο. Πολύ ιδιαίτερο αυτό που άκουσα χτες το βράδυ, είχε μεγαλύτερη δυναμική από ότι στους δύο έως τώρα δίσκους (οι οποίοι είναι ο ορισμός της καλαίσθητης έκδοσης) που έχουν κυκλοφορήσει. Ο χαρακτηρισμός art punk ,μου κάνει κλικ για να χαρακτηρίσω με δυο λέξεις την μουσική αυτής της ιδιαίτερης μπάντας. Join the resistance ,fall in love!

Πολλά συγχαρητήρια στους ιθύνοντες της βραδιάς. Οι της Arte Fiasco να είναι σίγουροι πως ο κόσμος θα ακολουθήσει αν συνεχίσουν στο ίδιο μονοπάτι.

Και τώρα links!

Masturbation goes cloud @ myspace

Electric Litany @ myspace , www.electriclitany.com

2L8 @ myspace , www.2-l8.gr

Arte Fiasco @ myspace

DEOY @ Myspace , www.deoy.com

Η Μητέρα του Σκύλου - Παύλος Μάτεσις

Κόλλησαν οι σελίδες στα χέρια μου και δεν γύρναγαν, αν δεν ήμουν ψυχαναγκαστικός ίσως να το είχα αφήσει στην σελίδα εκατό, ίσως, όμως, αν με βάραιναν περισσότερα χρόνια και βιώματα να μου ήταν πιο οικείο.
Ήθελα από καιρό να διαβάσω κάτι δικό του, διάφορες πηγές με οδήγησαν στο συμπέρασμα πως η Μητέρα του Σκύλου ήταν άξιο δείγμα γραφής του Μάτεσι, βιβλίο που εκτός της εγχώριας πορείας του έχει μεταφραστεί και σε αρκετές χώρες του εξωτερικού, μου φαίνεται σκληρό να το χαρακτηρίσω υπερεκτιμημένο. Δεν το απόλαυσα και δεν με έθελξε.

Η Ραραού (εκ του Ρουμπίνη προερχόμενο) αναφέρεται στα παιδικά της χρόνια στις Επάλξεις, παιδικά χρόνια που επισκιάστηκαν από την ιταλογερμανική κατοχή, ύστερα με το τέλος του πολέμου μετακόμισε στην Αθήνα όπου και βρήκε το δρόμο της σιγά σιγά...

Θα ήθελα να πω ότι θα ήθελα να διαβάσω ακόμη κάτι δικό του, όμως προς το παρόν το αποκλείω, ίσως κάποια στιγμή στο μελλόν το επιχειρήσω.

Ondine (2009)

Ήθελα να το έχω δει στο σινεμά, τόσο λόγω του σκηνοθέτη Neil Jordan ,όσο και του διευθυντή φωτογραφίας Christopher Doyle, αλλά δεν τα κατάφερα. Σήμερα όμως έπεσα πάνω του στο video club και δεν έκανα το λάθος δεύτερη φορά.

Το παιχνίδι των λυγμών (1992) είναι η ταινία που καθιέρωσε τον ιρλανδό σκηνοθέτη, είναι επίσης η ταινία που κατά την προσωπική μου γνώμη είναι η ομορφότερη ανάμεσα σε μια αξιοζήλευτη φιλμογραφία.

Ο Syracuse που είναι μάλλον γνωστότερος ως Circus είναι ψαράς, χωρισμένος με παιδί, πρώην αλκοολικός που ελλείψει ομάδας ανώνυμων αλκοολικών ενημερώνει τον παππά της ενορίας του για τα κατορθωματά του. Μια μέρα ψαρεύει την Ondine που σύμφωνα με την κόρη του είναι πλάσμα της θάλασσας με μαγικές ιδιότητες...

Μαγικός ρεαλισμός, αυτός ο χαρακτηρισμός στριφογυρίζει στο μυαλό μου τα τελευταία λεπτά, είναι και η Ιρλανδία η γεμάτη θρύλους που δίνει μια άλλη διάσταση ακόμα και στην πιο απλή ιστορία, δεν ξέρω αν είναι δόκιμος ο όρος κινηματογραφικά και ίσως δεν έχει και τόση σημασία τελικά.

Πολύ καλή η φωτογραφία, ατμοσφαιρική ,αν και δεν ξέρω αν μια απλή λέξη μπορεί να σταθεί απέναντι από την τέχνη του μεγάλου Christopher Doyle. Είναι ένα από τα ονόματα που δεν μπορώ να ξεχάσω όσο επιρρεπής και αν είμαι, με έχουν στοιχιώσει οι εικόνες του... In the mood for love, 2046, Paranoid park , Limits of control.. Γιατί ο κινηματογράφος είναι κινούμενη φωτογραφία και είναι ωραίο να βλέπεις ωραίο κινηματογράφο.

Το Ondine είναι μια πολύ καλή ταινία που μετάνιωσα που δεν την είδα στο σινεμά. Ο Neil Jordan είναι ένας ακόμα μεγάλος βρετανός σκηνοθέτης.
Αξίζει να το δεις.

Μια χρονιά ακόμα - Μάικ Λι

Ζήτω το ρεαλιστικό σινεμά. Ζήτω τα καλοδουλεμένα ,σφιχτά σενάρια. Ζήτω οι καλές ερμηνείες. Ζήτω η σωστή χρήση των μέσων. Ζήτω η αγάπη για το σινεμά. Ζήτω ο Μάικ Λι, ζήτω ο σύγχρονος βρετανικός κινηματογράφος που όλο διαμαντάκια κρύβει!

Είναι από τις μεγαλύτερες απολαύσεις, να πέφτουν οι τίτλοι τέλους και εσύ να μένεις με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη, σαν παιδί που άκουσε μια όμορφη ιστορία και αποκοιμήθηκε. Δεν ήταν η πρώτη μου επαφή με τον κινηματογραφικό κόσμο του Μάικ Λι, αλλά ο ενθουσιασμός είναι ο ίδιος, όσο συνεχίζει να γυρίζει ταινίες σε αυτό το επίπεδο, τόσο θα διατηρείται και η χαρά.

Ο Τομ και η Τζέρυ είναι ένα ζευγάρι που ζει σε αρμονία, ο γιος τους είναι πια ανεξάρτητος και σε ηλικία γάμου, έχουν τον κήπο τους που τους απασχολεί στον ελεύθερο χρόνο, αλλά και κάποιους φίλους με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που κάποιοι φίλοι έχουν. Κάπως έτσι περνά μια χρονιά ακόμη...

Παρέα με τον Λόουτς αποτελούν την βιτρίνα του βρετανικού σινεμά, δεν είναι μόνο αυτοί όμως, με λίγη διάθεση και το σχετικό ψάξιμο θα βρεθείτε προ εκπλήξεων.
Εδώ το λινκ για την φιλμογραφία του Λι στο IMDB, όσοι πιστοί λοιπόν προσέλθετε!

Nalyssa Green @ Άνθωπος

Κάποτε περίμενες κάποιον ψαγμένο φίλο να σου περάσει μια home made κασσέτα ενός νέου μουσικού, πλέον όμως αρκεί μια ηλεκτρονική διεύθυνση και με ένα κλικ έρχεσαι σε επαφή με το έργο κάποιου που ως τότε δεν γνώριζες. Υπάρχει μια παράξενη οικειότητα σε αυτήν την ενέργεια.
Πριν από μια εβδομάδα άκουσα τα τραγούδια της Nalyssa για πρώτη φορά μέσα από την σελίδα της στο myspace, ταυτόχρονα σχεδόν άρχισα να ψάχνω περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το καλλιτεχνικό της ποιόν, έτσι λοιπόν έπεσα πάνω στο χτεσινό ακουστικό live στον Άνθρωπο. Συγκυρία όμορφη!

Το μέρος αποδείχτηκε μικρό, αλλά δεν νομίζω η πολυκοσμία να ενόχλησε κανέναν, είναι όμορφο να μοιράζεσαι τέτοιες στιγμές ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν την θετική διάθεση να έρθουν σε επαφή με κάτι το άγνωστο(;).
Οι τιμές του μπαρ ενίσχυσαν το όλο κλίμα, πιστεύω ακράδαντα ότι ένα μπαρ που σέβεται οικονομικά τους πελάτες του θα έχει κέρδος στο τέλος της βραδιάς. Γύρω στις 11 οι τρεις μουσικοί πήραν τις θέσεις τους, οι πρώτες νότες εμφανίστηκαν, το ντροπαλό καλωσόρισμα της τραγουδίστριας- μουσικού- δημιουργού και δεκάδες χαμόγελα σχηματίστηκαν. Ήταν πολύ όμορφη η βραδιά που μας χάρισε το τρίο, η επιλογή για ακουστικό σετ τόνισε τον παρεϊστικο χαρακτήρα.
Ιδιαίτερη η στιγμή όταν έκανε την εμφάνισή του ένας ακροβάτης που συγκέντρωσε τα βλέμματα του κοινού με την Nalyssa να περνάει για ένα τραγόυδι σε δεύτερο πλάνο προσφέροντας όμως μία από τις πιο δυνατές εκτελέσεις της βραδιάς. Αρμόζει ιδιαίτερη μνεία στους μουσικούς.

Να ακούσετε το myspace της www.myspace.com/nalyssagreen
Να επισκεφτείτε το site της www.nalyssagreen.com από όπου μπορείτε επίσης να κατεβάσετε ή να αγοράσετε το άλμπουμ της Barok.
Προς το παρόν δεν ανήκει σε κάποια δισκογραφική εταιρεία αλλά δεν νομίζω να δυσκολευτεί ιδιαίτερα.

υγ Χτες ήταν που ανακοινώθηκαν και κάποια μέτρα (ή μήπως ήταν δεσμεύσεις) της κυβέρνησης σχετικά με το ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Φοβού τους Δαναούς και ας λένε πως θα φέρουν δώρα.

1.000.000 Στιγμές - Μιχάλης Φουντουκλής

Πριν αρκετά χρόνια ένας φίλος μου Ισπανός ,που σπούδαζε σκηνοθεσία κινηματογράφου μα η ζωή τον έφερε να δουλεύει σε τράπεζα, έλεγε πως οι περισσότεροι δημιουργοί θέλουν κάποια στιγμή να μιλήσουν, ο καθένας στην γλώσσα του, για τις παρέες, τα όνειρα, τα μπαρ, τα ταξίδια και τους έρωτες των νεανικών τους χρόνων. Τότε το είχα αποδεχτεί ως τα λόγια μιας αυθεντίας, μα ποτέ δεν το επεξεργάστηκα περισσότερο. Διαβάζοντας όμως το βιβλίο του Μιχάλη κατάλαβα πως δεν είναι ανάγκη μόνο του εκάστοτε δημιουργού μα και του δέκτη, εμού του ιδίου στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Δεν ξέρω αν όντως το βιβλίο περιλαμβάνει 1,000,000 στιγμές, ξέρω όμως ότι περιλαμβάνει πολλές στιγμές που έζησα ή που θέλησα να ζήσω. Πρόζα υψηλού επιπέδου, μια φρέσκια ματιά στην αποκαλούμενη φοιτητική ζωή, την κάπως παρεξηγημένη που συχνά χαρακτηρίζεται ως ανέμελη ,αδίκως.

Αρχή λοιπόν της νέας αναγνωστικής χρονιάς με το πρώτο βιβλίο ενός νέου συγγραφέα που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες από τις Βορειοδυτικές εκδόσεις έναν νέο εκδοτικό οίκο με έδρα τα Γιάννενα.

Στην πέμπτη σελίδα βρίσκεται μια όμορφη έκπληξη, εκεί που στα άλλα βιβλία βρίσκεται καλώς ή κακώς μια σειρά από απαγορεύσεις εδώ υπάρχει μια σειρά από ελευθερίες! Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, διανομή και όλα τα σχετικά! Ρίξτε μια ματιά στο μανιφέστο των εκδόσεων και θα καταλάβετε πόση αγάπη υπάρχει εκεί για το βιβλίο. Επίσης μπορεί κάποιος να το κατεβάσει νόμιμα και δωρεάν!

Η επαρχία, η Ελλάδα μα κυρίως το βιβλίο έχουν ανάγκη από τέτοιες μικρές επαναστάσεις.

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Μιχάλης Φουντουκλής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983. Αποφοίτησε από την σχολή Αρχιτεκτόνων μηχανικών του πανεπιστημίου Πατρών και το 2010 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο ινστιτούτο Προχωρημένης Αρχιτεκτονικής της Καταλονίας. Γράφει παραμύθια από μικρός και έχει συμμετάσχει στην ανθολογία Θρύλοι του Σύμπαντος (εκδ. συμπαντικές διαδρομές) Το 1.000.000 στιγμές είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.
Διατηρεί ένα ιστολόγιο με το ψευδώνυμο Κύριος Καρπούζης στο http://kkarpoyzhs.wordpress.com/ .

Η Τυφλή Ακτή - Κάρλος Μαρία Ντομίνγκες

Μπορεί κάποιος να νιώθει αποστασιοποιημένος από το κλίμα του τέλους και της νέας αρχής, όμως είναι δύσκολο να μην παρασυρθεί ως ένα σημείο από την ημερολογιακή συμβολικότητα.

Όταν πριν χρόνια είχα διαβάσει το Χάρτινο σπίτι με είχε συγκινήσει η αγάπη για το Βιβλίο του πρωταγωνιστή και κατά προέκταση του ίδιου του αργεντινού συγγραφέα, οπότε αντικρύζοντας στην προθήκη του βιβλιοπωλείου μεταφρασμένο το νέο του βιβλίο ήταν λογική η επιλογή να με συντροφεύσει την τελευταία μέρα του 2010, μιας χρονιάς κατά την οποία είχα την τύχη και την ευκαιρία να διαβάσω αρκετά (αν και πάντα πιστεύεις ότι υπήρχε η δυνατότητα για λίγο παραπάνω).

Ο αφηγητής περιγράφει την ιστορία του Αρτούρο και της Καμπότζη, που η Ιστορία,η πολιτική, ο έρωτας, μα πάνω από όλα η μοίρα υφάνανε. Το εύρημα της αφήγησης είναι πολύ δυνατό και έξυπνο. Ο λόγος είναι πρωταγωνιστής και ποιητής. Ο τόπος , η τυφλή ακτή, είναι λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω από εκεί που κάποτε είχε χτστεί το χάρτινο σπίτι.

Ο Κάρλος Μαρία Ντομίνγκες γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής το 1955. Από το 1989 ζει στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης. Ξεκίνησε ως δημοσιογράφος στο περιοδικό Crisis.

Η μετάφραση είναι της Λένας Φραγκοπούλου.
Από τις εκδόσεις Πατάκη, όπου αν αποσίαζε η αντιαισθητική υποσημείωση - Το καινούριο μυθιστόρημα του συγγραφέα του λογοτεχνικού μπεστ σέλερ "Το χάρτινο σπίτι"- από το εξώφυλλο του βιβλίου, θα ήταν συμπαθέστερη.