Περαστικός από το Ρέικιαβικ - Κώστας Βρεττάκος

Μου κίνησε την περιέργεια ο τίτλος του, πήρα την απόφαση να το διαβάσω μόλις άγγιξα το εξώφυλλό του.

Την γνώρισε στην Ιταλία, την συνάντησε μετά από χρόνια στην Πάτμο και ξαφνικά βρέθηκε για ένα σαββατοκύριακο στην Μαδρίτη, στο σπίτι της, τώρα στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ νιώθει την ανάγκη να γράψει ένα γράμμα, για να διηγηθεί και να δικαιολογηθεί, αλλά σε ποιόν;
Τί είναι αυτό που ενώνει δύο ανθρώπους για πάντα αλλά ταυτόχρονα τους χωρίζει;

Δεν έχει σημασία τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Σημασία έχει η ιστορία, και εμένα η ιστορία με άγγιξε και μου έκλεισε πονηρά το μάτι, με καθήλωσε και ας μην εκτιλίσεται στην πρωτεύουσα της Ισλανδίας όπως περίμενα.

Από τις εκδόσεις Ποταμός.



Βιογραφικό σημείωμα

Ο Κώστας Βρεττάκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938, σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στην Αθήνα και στην Ρώμη χωρίς να ολοκληρώσει ποτέ τις σπουδές του. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές με τον τίτλο Ανάριθμα. Το 1980 δημιούργησε τον εκδοτικό οίκο Τρία Φύλλα. Ασχολήθηκε επαγγελματικά με την διαφήμιση ,την φωτογραφία και την δημοσιογραφία. Έχει γυρίσει ντοκυμαντέρ και μια ταινία μυθοπλασίας , Τα παιδιά της Χελιδόνας,1987. Ο περαστικός από το Ρέικιαβικ είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.

Χρήστος Χρυσόπουλος

Η Λονδρέζικη μέρα της Λώρας Τζάκσον (εκδόσεις Καστανιώτη ,2008)

Ο βομβιστής του Παρθενώνα (επανέκδοση, εκδόσεις Καστανιώτη 2010)


Μυθιστόρημα-αρχείο, έτσι χαρακτηρίζει ο ίδιος ο συγγραφέας την Λονδρέζικη μέρα της Λώρας Τζάκσον, και έτσι είναι,ένα πολύ όμορφο πάντρεμα φαντασίας και στοιχείων της βιογραφίας της ποιήτριας. Μια (έργο-)βιογραφία μέσα από την ματιά του Χρήστου Χρυσόπουλου, όπως εκείνος είδε τα κομμάτια του παζλ που λείπανε στις στιγμές ανάμεσα στα γεγονότα τα επισήμως καταγεγραμμένα στις βιογραφίες της ποιήτριας. Την Λώρα Τζάκσον δεν την ήξερα, μέσα από το βιβλίο αυτό ήρθα σε επαφή με το έργο της κυρίως αλλά και με κάποια περιστατικά από τη ζωή της. Μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση λογοτέχνη. Θέλω να μεταφραστεί άμεσα στα ελληνικά το έργο της : Rational meaning: A new foundation for the definition of words and supplementary essays.


Στον Βομβιστή του Παρθενώνα, η ιδέα ξεκινάει από την υπαρκτή προκήρηξη του Γιώργου Β. Μακρή η οποία ξεκινάει ώς εξής " Να ανατινάξουμε την Ακρόπολη", επηρεασμένος από τον υπερρεαλιστή ποιητή Νικήτα Ράντο που συνήθιζε να λέει : " Να ανατινάξουμε τον Παρθενώνα ,που με την παρουσία του επιδρά αρνητικά πάνω στον κόσμο της φιλοσοφίας".
Με βάση αυτή την προκήρηξη λοιπόν ο Χρυσόπουλος χτίζει περίτεχνα την ιστορία του Χ.Κ. καταφέρνοντας πάλι να φέρει κοντά την μυθοπλασία και το ρεπορτάζ. Επίσης αγνοούσα την θέση των Γιώργο Β.Μακρή και Νικήτα Ράντου σχετικά με την ανατίναξη του Παρθενώνα, σκέψη η οποία είναι αρκετά συμβολική και ιντριγκαδόρικη.

Τελειώνοντας θέλω να παραθέσω ένα απόσπασμα από ένα ποίημα της κ. Λώρας Τζάκσον

" Οι δυσκολίες ενός βιβλίου"

Η δυσκολία ενός βιβλίου είναι πρώτα να μην είναι
Η σκέψη κανενός,
Κατόπιν να μείνει για καιρό άγραφο
Όπως θα μείνει αδιάβαστο,
Κατόποιν να χτίσει λέξη προς λέξη έναν συγγραφέα
Και να κατοικήσει στο κεφάλι του
Ωσότου το κεφάλι να δηλώσει την κενότητα του
Διακηρύσσοντας οριστικά
ότι είναι αδειανό.


(Έργο-) Βιογραφία

Ο Χρήστος Χρυσόπουλος γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα. Η ιστοσελίδα του είναι www.chrissopoulos.blogspot.com

Ο Βομβιστής του Παρθενώνα (1996)
Οι συνταγές του Ναπολέοντα Δελάστου (1997)
Ο μανικιουρίστας (2000)
Περίκλειστος κόσμος (2003)
Σουνυάτα (2004)
Φανταστικό Μουσείο(2005)
Το γλωσσικο κουτί (2006)
Η Λονδρέζικη μέρα της Λώρας Τζάκσον(2008)
Ο βομβιστής του Παρθενώνα (επανέκδοση 2010)

Η Ανάκριση - Ηλίας Μαγκλίνης

Πατέρας και κόρη.Ρεαλισμός και μοντέρνα τέχνη.
Χτές και σήμερα. Το δικαίωμα στην γνώση και στην λησμονιά.
Ο θύτης και το θύμα. Το ιδιωτικό και το δημόσιο.
Η ανελευθερία της επταετίας και η ελευθερία του σήμερα.
Η τέχνη και η πρόκληση.

Ο Ηλίας Μαγκλίνης λέει σε μια νουβέλα όσα άλλοι δεν μπορούν σε πολυσέλιδα πονήματα, μια ματιά ξεχωριστή στην περίοδο της δικτατορίας μέσα από την σχέση πατέρας κόρης. Είχα τόσο καιρό να ευχαριστηθώ και να μην κουραστώ από ένα βιβλίο που αναφέρεται σε εκείνη την περίοδο. Ενδιαφέρον από πολλές απόψεις, η γενιά του πολυτεχνείου δεν έχει μόνο πολιτικά χαρακτηριστικά και αξιώματα, δεν έχει μόνο ήρωες τιμημένους από την δημοκρατία, έχει και πατεράδες που ανακρίνονται από την οικογένειά τους και σπάνε.

Σύντομο βιογραφικό σημείωμα

Ο Ηλίας Μαγκλίνης γεννήθηκε το 1970 στην Κινσασα της Λαϊκής δημοκρατίας του Κονγκό. Σπούδασε στην Αγγλία αγγλική φιλολογία και πολιτικές επιστήμες και στην Σκοτία θεωρία μέσων επικοινωνίας.
Από το 1994 ως το 2003 εργάστηκε στο περιοδικό ΔΙΑΒΑΖΩ . Σήμερα εργάζεται στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.
Το πρώτο του βιβλίο Σώμα με σώμα (2005) κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις ενώ Η Ανάκριση(2008) από τις εκδόσεις Κέδρος.

Κωνσταντίνος Δ. Τζαμιώτης

Η Συνάντηση (2001)

Βαθύ Πηγάδι (2003)

Παραβολή (2006)


Και το ταξίδι των τελευταίων μηνών στην ελληνική λογοτεχνία συνεχίζεται, ακόμη ένας συγγραφέας άξιος ανακαλύπτεται, ακόμα ένας θησαυρός, ακόμη μια απόδειξη ότι η μιζέρια που μας π(λ)ασάρεται είναι μόνο η μία όψη του νομίσματος, ευτυχώς.
Η προδιάθεση ήταν κάτι παραπάνω από θετική, απόρροια της έκδοσης, ένα βιβλίο με εξωτερική ομορφιά που σε καλεί να το γνωρίσεις καλύτερα, η Συνάντηση λοιπόν με τον κ. Τζαμιώτη ήταν πολύ όμορφη, κυρίως εσωτερικά όπως αποδείχτηκε, υπεύθυνος και ο Ίνδικτος με την απίστευτη αισθητική των εκδόσεών του.
Δεν ήμουν έτοιμος όμως να μιλήσω για τον συγγραφέα αυτόν που μόλις είχα συναντήσει, ήθελα και άλλο, επέστρεψα στο ράφι του βιβλιοπωλείου και προμηθεύτηκα την Παραβολή (εκδόσεις καστανιώτη), βιβλίο για το οποίο κάπου είχα διαβάσει κάτι, κάποια στιγμή. Και εγένετο δύο στα δύο! Αποφάσισα να προκαλέσω εκ νέου την τύχη μου και σοφά εποίησα, το Βαθύ πηγάδι (εκδόσεις Ίνδικτος) ήταν ένα μέρος για μένα γόνιμο.
Το πρώτο πράγμα που θέλω να πω είναι ότι ενθουσιάστηκα. Δυό πράγματα μπορώ να ανασύρω από το χάος του ενθουσιασμού μου και να ονομάσω, πρώτο την ικανότητα του συγγραφέα να δημιουργεί ένα δικό του σύστημα , μια σύνθεση προσωπική και ιδιαίτερη. Δεύτερον την αίσθηση της αφαίρεσης που σου αφήνει κατά την διάρκεια της ανάγνωσης.

Συστήνω ανεπιφύλακτα.

Ο Κωνσταντίνος Τζαμιώτης γεννήθηκε στην Λάρισα το 1970. Σπούδασε κινηματογράφο και εργάστηκε στην τηλεόραση,στην διαφήμιση και στον κινηματογράφο. Συνεργάστηκε ως αρθρογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά.
Έργα του

Η Συνάντηση (Ίνδικτος,2001)
Βαθύ πηγάδι (Ίνδικτος ,2003)
Ο βαθμός δυσκολίας (Ίνδικτος, 2004)
Η παραβολή (Καστανιώτης,2006)
Η εφεύρεση της σκιάς (Καστανιώτης, 2008)

Cinemascope - Blitz @ BIOS

Ανάμεσα στο θέατρο και στο σινεμά, ανάμεσα στον πρωταγωνιστή, στον θεατή, στον κατά λάθος κομπάρσο και σε σένα, ανάμεσα σε ιστορίες καθημερινές κάπου στον βορρά, λίγο πριν από το τέλος του κόσμου, κάπου εκεί βρίσκεται η performance Cinemascope.

Η ιδέα είναι απίστευτη και η μεταφορά της στην πράξη εντυπωσιακή, θα δείτε τα πιο εντυπωσιακά σκηνικά που φανταστήκατε (αν συνηθίζετε να φαντάζεστε τέτοιου είδους πράγματα) ποτέ για θεατρική παράσταση, μια διαρκής αίσθηση κινηματογραφικού γυρίσματος. Αρκετά όμως φανέρωσα, να πάτε ,σας συμβουλεύω, στο Bios μέχρι τις 5 δεκεμβρίου.

Είναι η πρώτη μου επαφή με την ομάδα Blitz και ήδη δηλώνω φανατικός , το Bios είναι μακράν το πιο industrial σκηνικό μιας πρώην βιομηχανικής περιοχής και το λινκ είναι αυτό Cinemascope .

Firewater

Το τελευταίο μου κόλλημα, ξεσηκωτικοί με κάτι το οικείο ανατολίτικο στον ήχο τους, έχουν ως έδρα την Νέα Υόρκη και ως επιρροές (σύμφωνα με τους ειδικούς του διαδικτύου) την γαμήλια ινδική μουσική, το καμπαρέ στυλ του Tom Waits και to art punk!! Εμένα πάντως και μόνο οι επιρροές μου αρκούν.
Η πρώτη τους δισκογραφική παρουσία λαμβάνει χώρα το μακρινό πια 1996 με τον δίσκο Get off the cross we need the wood for the fire και φτάνουμε ως το 2008 και το The Golden Hour το οποίο είναι αυτό που στο χωριό μου λένε δισκάρα!!!
Ο ρυθμός είναι ξεσηκωτικός και τα φωνητικά βαθειά με στίχους που έχουν κάτι να πουν και δεν κάνουν απλά και μόνο ρίμα.
Ρίξτε τους ένα αυτί (και αυτό στο χωριό μου το λένε..)

Δίνω links στο Myspace και στο Allmusic

Πριν 6 μήνες ήταν στα μέρη μας αλλά τότε αγνοούσα την ύπαρξή τους..Ελπίζω να τους άρεσε και να επιστρέψουν κάποια μέρα.
Dance dance dance!

Οδυσσέας και Μπλουζ - Ευγενία Φακίνου

Ο Οδυσσέας και η Μπλουζ είναι το τελευταίο μυθιστόρημα της πολυγραφότατης Ευγενίας Φακινού, για την οποία αρκετοί κατά καιρούς μου είχαν μιλήσει με καλά λόγια. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι ως αφορμή είχαν, οι περισσότεροι, τη Μέθοδο της Ορλεάνης η οποία απέσπασε το βραβείο αναγνωστών το 2005.
Ήταν η πρώτη μου επαφή με την συγκεκριμένη συγγραφέα και η αλήθεια είναι ότι κατάφερε να με μπερδέψει, ο Οδυσσέας και η Μπλουζ δίνει περισσότερο την εικόνα ενός μυθιστορήματος που ανήκει στην συγγραφική νιότη της δημιουργού. Μου φάνηκε πολύ περιγραφικό, σαν να μιλούσε κάποιος σχετικά με το μυθιστόρημα που είχε μόλις διαβάσει.
Τί είναι άραγε αυτό που διαχωρίζει την λογοτεχνία από την περιγραφή;
Το διάβασα ευχάριστα, βρήκα αρκετά ενδιαφέροντα σημεία αλλά δεν με παρέσυρε, δεν με συγκίνησε, δεν με πήρε μαζί του στο κόκκινο σπίτι.
Το μυθιστόρημα του Οδυσσέα ήταν ευφυέστατο. Η αίθουσα του χρόνου, της χαμένης αθωότητας και των αυτόχειρων συγγραφέων ήταν ευρήματα υψηλού επιπέδου.
Ίσως αν υπήρχαν 100 σελίδες ακόμα να υπήρχε ο χώρος ο απαραίτητος για να πάρει μορφή στο χαρτί αυτή η ιστορία.
Καταλαβαίνετε τώρα γιατί είμαι τόσο μπερδεμένος;
Υπόσχομαι ότι κάποια στιγμή θα διαβάσω την Μέθοδο της Ορλεάνης και θα επιστρέψω.