Κληρονομιά (2003)

Ο Κρίστοφερ, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας βιομηχάνων, καταφέρνει να αποσχιστεί. Ζει με την Μαρία στην Στοκχόλμη, εκείνος ιδιοκτήτης εστιατορίου και εκείνη ηθοποιός. Όταν ο πατέρας του αυτοκτονεί η μητέρα του του ζητάει να αναλάβει την επιχείρηση. Εκείνος αμφιταλαντεύεται αλλά τελικά δέχεται να εγκαταλείψει την ζωή του στην Στοκχόλμη και να επιστρέψει στο μητρικό του πλέον σπίτι με σκοπό την διάσωση της εταιρίας.

Δυνατό οικογενειακό δράμα, χαρακτηριστικό παράδειγμα βόρειας γραφής. Ο ρόλος της οικογένειας και του καπιταλισμού στην διαμόρφωση προσωπικών επιλογών. Αλλεπάλληλες συγκρούσεις και προσωπικά αδιέξοδα. Το σενάριο είναι τόσο δυνατό λόγω του ρεαλισμού που το διέπει, υποστηρίζεται από τις στιβαρές εσωτερικές ερμηνείες και την απλή μα ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά.

Είχα και πρόσφατα αναφερθεί στον σκανδιναβικό κινηματογράφο μέσα από την ανάρτηση για το Submarino (2010) του Σουηδού Τόμας Βίντενμπεργκ. Την Κληρονομιά την είχα δει και παλαιότερα, χτες το βράδυ όμως έπεσα πάνω της στο Σινε + και ήταν αδύνατο να αντισταθώ.
Η ταινία αποτελεί μέρος τριλογίας, του Δανού σκηνοθέτη Per Fly, που αποτελείται από το Παγκάκι (2000), την Κληρονομιά (2003) και την Ανθρωποκτονία (2005). Περισσότερες πληροφορίες για τον σκηνοθέτη μπορείτε να βρείτε εδώ.

Ψυχαγωγικός κινηματογράφος από τον βορρά λοιπόν!

Goodbye Blue Sky

Σήμερα το πρωί εκεί που χάζευα δεξιά και αριστερά στο διαδύκτιο θυμήθηκα ότι πριν κάποιους μήνες κάπου είχα διαβάσει ότι τα πρώην μέλη των διάφανων κρίνων (πλην του Θάνου Ανεστόπουλου) είχαν σχηματίσει ένα νέο συγκρότημα. Τότε ακόμα δεν υπήρχε υλικό τους διαθέσιμο, ήταν περίοδος πρόβας και ζυμώσεων.

Ο Τάσσος Μάχας στα ντραμς, ο Νίκος Μπαρδής στην κιθάρα, ο Παντελής Ροδοστόγλου στο μπάσο και ο Κυριάκος Τσουκαλάς στην κιθάρα και στα πλήκτρα, οι εν συντομία Goodbye blue sky, σε ορχηστρικά κομμάτια που ρέπουν προς το post rock αλλά που αναβλύζουν και κάποια μυρωδιά από κρίνα.

Είναι δύσκολο να σταματήσεις να ασχολείσαι με αυτό που σε εκφράζει, ειδικά αν είναι ένας τρόπος για να συναναστρέφεσαι τους παλιούς σου φίλους. Γιατί τα διάφανα κρίνα έτσι τα γνώρισα, ως μια παρέα από τα δυτικά προάστια και αυτή είναι η εικόνα που θέλω να κρατήσω ακόμα και τώρα που τα διάφανα κρίνα δεν υπάρχουν πια ως συγκρότημα.

Ξεκινώντας αυτή την ανάρτηση ήθελα να αναφερθώ περισσότερο στα διάφανα κρίνα, αλλά δεν μου βγαίνει, είναι δύσκολο συχνά να μιλήσεις για κάτι που το θεωρείς σημαντικό, να το κοινοποιήσεις.

Ακούστε το myspace των παιδιών εδώ.
Διαβάστε για τα διάφανα κρίνα στο βικιπαίδεια εδώ.

"Θα τα πούμε στην σκηνή."

Το τρένο της λογοτεχνίας - Αναστάσης Βιστωνίτης

Με βαραίνει η ευθύνη. Δεν φταίει σε τίποτα ο συγγραφέας που η φαντασία μου κάλπασε αχαλίνωτη και μου δημιούργησε προσδοκίες πριν να έρθω σε επαφή με το κείμενο. Παρασυρμένος από τον τίτλο και το οπισθόφυλλο απέμεινα να διαβάζω απογοητευμένος.

" Στρέφουμε τώρα την προσοχή μας σ' ένα άλλο σπουδαίο τρένο, το οποίο ξεκινώντας από την Πετρούπολη, μέσω του Βερολίνου, των Παρισιών και της Μαδρίτης, θα φθάνει στη Λισσαβώνα, όπου θα συνδέεται με τα υπερωκεάνια για τη Νότιο Αμερική. Το τρένο αυτό, που θα αποκαλείται "Εξπρές Βορρά- Νότου", θα συνδέει μεταξύ τους επτά ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Θα συντομεύσει τη διαδρομή από το Παρίσι στην Πετρούπολη κατά είκοσι ώρες."

Το παραπάνω αποτέλεσε το όραμα του Βέλγου Georges Nagelmackers όπως το διατύπωσε το 1884.
Το 2000 εκατόν τέσσερις συγγραφείς από όλη την Ευρώπη ξεκίνησαν από την Λισσαβώνα για να πραγματοποιήσουν το ταξίδι αυτό. Ανάμεσα τους και ο Αναστάσης Βιστωνίτης.

Από τα παραπάνω μου δημιουργήθηκε η προσμονή για ένα λογοτεχνικό ταξίδι, γόνιμη συναναστροφή συγγραφέων με διαφορετικά γνωρίσματα που αναγκάστηκαν να μοιραστούν βαγόνια τρένων για διάστημα 6 εβδομάδων. Το κείμενο δεν ανταποκρίθηκε ως περιεχόμενο στις προσδοκίες μου. Ήταν περισσότερο ένα ημερολόγιο ταξιδιού, σίγουρα κάπως ιδιαίτερου αλλά όχι ικανού να με παρασύρει. Κάποιες πολιτιστικές εκδηλώσεις δεν ήταν αρκετές μάλλον.
Αυτό το οποίο απόλαυσα ήταν το τρένο ως μέσο μεταφοράς, ιδιαίτερη αδυναμία έχω στους σταθμούς και στα ταξίδια πάνω σε ράγες.

Εκδόσεις Κέδρος.

Το Μουστάκι - Εμανουέλ Καρέρ

Στο παζάρι βιβλίου που διοργανώνεται κάθε χρόνο στην πλατεία Κλαυθμώνος είναι απαραίτητο, κάποιες φορές, να λειτουργήσεις με το ένστικτο, όντας περικυκλωμένος από χιλιάδες τίτλους, τοποθετημένους σε στίβες με βάση τον εκδοτικό οίκο. Βιβλία που για διαφορετικούς λόγους το καθένα βρέθηκαν εκεί. Μερικά θα βρουν την θέση τους σε κάποια βιβλιοθήκη, άλλα θα επιστρέψουν σε ένα χρόνο, ενώ τα υπόλοιπα θα οδηγηθούν με συνοπτικές διαδικασίες στην ανακύκλωση.
Οι τιμές αποτελούν ένα δέλεαρ. Ταυτόχρονα και μια παγίδα.
Κάπως έτσι βρέθηκε στην κατοχή μου το Μουστάκι του Εμανουέλ Καρέρ.

"Τί θα έλεγες αν ξύριζα το μουστάκι μου;"

Με αυτήν την φράση, την πρώτη του βιβλίου, ξεκινάει η κατάβαση του πρωταγωνιστή προς την σκοτεινή πλευρά της ύπαρξης, συχνά αποκαλούμενη και ως τρέλα. Μεσοαστός που διάγει ήρεμο και ευτυχισμένο βίο αποφασίζει να ξυρίσει το μουστάκι του. Όταν παρατηρεί πως αυτή του η ενέργεια περνάει ασχολίαστη από τους πάντες, πιστεύει πως πρόκειται για πλάκα, έμπνευση της γυναίκας του και κάπως έτσι και σε καταιγιστικούς ρυθμούς εξελίσσεται το δράμα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν με ενθουσίασε αν και το διάβασα ευχάριστα. Ίσως να φταίει η μετάφραση, ίσως και όχι. Ίσως απλώς να πρόκειται για το προσωπικό στυλ του γάλλου συγγραφέα και σκηνοθέτη. Το 2005 σκηνοθέτησε ο ίδιος την μεταφορά του βιβλίου του στην μεγάλη οθόνη. Έχω μεγάλη περιέργεια να δω την ταινία για να δω την μετατροπή του λόγου σε εικόνα από τον ίδιο των συγγραφέα.

Εκδόσεις Σέλας.
Μετάφραση Μιχάλης Μαϊδάτσης.

Θέα στο σκοτάδι : η ιστορία μιας τρέλας - William Styron

Ποιός έχει άραγε το δικαίωμα να μιλήσει για την κατάθλιψη αν όχι ο ίδιος ο πάσχων; Αυτοβιογραφικό δοκίμιο κάποιου που αρρώστησε, γιατί για αρρώστια πρόκειται και ας είναι παρεξηγημένη και ας μην μπορούν τα συμπτώματά της να περιγραφούν με ακρίβεια. Πολύ δυνατό κείμενο γύρω από ένα θέμα ταμπού όπως η κατάθλιψη, μικρό σε έκταση αλλά εντός θέματος, χωρίς ούτε ένα περιττό λόγο, χωρίς καμιά προσπάθεια ωραιοποίησης ή ηρωοποίησης. Από την μία οι υγιείς να σου λένε πως όλοι έχουν μια κακή μέρα και από την άλλη οι ειδικοί να συνταγογραφούν και κάπου στην μέση ο ασθενής.
Νόμιζα πως όλα τα λογοτεχνικά κείμενα σε σχέση με την κατάθλιψη είναι παρεμφερή με τα βιβλία του Yalom, αλλά έπεσα έξω, εδώ η αδυναμία, η τάση προς την αυτοκτονία και τα υπνωτικά χάπια δεν είναι απλώς μεγάλα λόγια.

" E quindi uscimmo a riveder le stelle.
Κείθε προλάβαμε να ξαναδούμε τα άστρα "

Το κέιμενο πρωτοδημοσιεύτηκε το 1989 στο περιοδικό Vanity Fair. Τον επόμενο χρόνο εκδόθηκε αυτελώς σε βιβλίο.

Εκδόσεις Ποταμός.
Μετάφραση Παλμύρα Ισμυρίδου.

Ο Αθώος - Ίαν Μακγιούαν

Το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου βρίσκει το Βερολίνο χωρισμένο στα δύο, στα δυτικά Άγγλοι και Αμερικανοί, στα ανατολικά οι Ρώσοι. Ένας νέος πόλεμος εξελίσσεται, όχι στα χαρακώματα αυτή την φορά μα στα γραφεία. Ο Λέναρντ, βρετανός υπάλληλος ταχυδρομείου, δεν πρόλαβε λόγω ηλικίας να λάβει μέρος στον πραγματικό πόλεμο. Βρίσκεται στο Βερολίνο για να συμμετάσχει στην διάνοιξη ενός υπόγειου τούνελ πέρα από τον αμερικάνικο τομέα με σκοπό την υποκλοπή πληροφοριών. Είναι η πρώτη φορά που ζει μακριά από το σπίτι του. Το πρώτο βράδυ γνωρίζει την Μαρία, γερμανίδα που κάποτε ήταν παντρεμένη με τον Όττο. Είναι η πρώτη του σχέση.

Ο Αθώος του Ίαν Μακγιούαν είναι ένα βιβλίο τεχνικά άρτιο με πλοκή στέρεα και ισοκατανεμημένη. Μετά τα πρώτα δύο κεφάλαια είναι δύσκολο να το αποχωριστείς, είναι ένα από εκείνα τα βιβλία που σε κάνουν να θέλεις να μάθεις τί θα συμβεί στο τέλος. Ίσως λίγο υπερβολικό σε κάποια σημεία αλλά δοσμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να μην σε ενοχλεί. Ο συγγραφέας φαίνεται πως έχει κάνει πολύπλευρη έρευνα πριν και κατά την διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου το οποίο εν μέρει βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Η ανάλυση των χαρακτήρων είναι κάτι παραπάνω από πλήρης.

Είναι το τρίτο του βιβλίο που διαβάζω, προηγήθηκαν τα Μαύρα σκυλιά και το Σάββατο. Τα Μαύρα σκυλιά είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει. Το Σάββατο η αλήθεια είναι ότι με έκανε κάπως να βαρεθώ. Το Αθώο θα τον τοποθετούσα κάπου ανάμεσα.

Εκδόσεις Σέλας.
Μετάφραση Δάφνη Καψαμπέλη.

Έργα του Ίαν Μακγιούαν :

Ο τσιμεντόκηπος (Γράμματα -1982)
Ξένοι στη Βενετία (Σέλας - 1991)
Μαύρα σκυλιά (Σέλας - 1994)
Έμμονη Αγάπη (Νεφέλη - 1999)
Εξιλέωση (Νεφέλη - 1999)
Άμστερνταμ (Νεφέλη - 1999)
Εξιλέωση (Νεφέλη - 2002)
Σάββατο (Νεφέλη - 2006)

Σιωπηλές Ψυχές (2010)

Οι Μέργια δεν ενταφιάζουν τους νεκρούς τους, σύμφωνα με την παράδοση τους ο νεκρός πρέπει να αποτεφρωθεί και η στάχτη του να σκορπιστεί στην θάλασσα. Τα νεκροταφεία τους είναι σχεδόν άδεια. Οι Μέργια είναι φινλανδικό φύλο που ζει στην Ρωσία.
Έτσι λοιπόν δυο φίλοι κινούν για την θάλασσα μεταφέροντας το άψυχο σώμα της συζύγου του ενός. Αυτή είναι η υπόθεση.
Ταινία ρωσικής παραγωγής που στο φεστιβάλ Βενετίας κέρδισε το βραβείο της διεθνούς ένωσης κριτικών.
Υπάρχει μια κεντρική ιδέα, η οποία όμως, κατά την προσωπική μου άποψη, αδυνατεί να μετουσιωθεί σε σενάριο. Σκόρπια ευρήματα χωρίς την επιθυμητή συνοχή. Σε αυτό το σημείο η ταινία χάνει και είναι κρίμα. Είναι κρίμα γιατί οι συνθήκες φαίνεται να υπάρχουν. Ένα ενδιαφέρον θέμα, σκηνοθετική άποψη, όμορφη φωτογραφία που αποτυπώνει υπέροχα το ρωσικό τοπίο και καλές ερμηνείες. Λείπει όμως ο ιστός.
Εξηγούμαι. Δεν πρόκειται για κακή ταινία, όχι σε καμία περίπτωση. Απλά αδυνατεί να ξεπεράσει τον χαρακτηρισμό της ως ενδιαφέρουσα, ενώ θα μπορούσε...
Σκηνοθεσία Αλεξέι Φεντορτσένκο.