Ελφρίντε Γέλινεκ - Απληστία

Δεν μου άρεσε.
Είναι από τις ελάχιστες εκείνες φορές που ένα βιβλίο που έχω επιλέξει εγώ με τα δικά μου κριτίρια με απογοητεύει, είναι κατώτερο των προσδοκιών που προηγουμένως έχω αυθαίρετα οικοδομήσει. Δυσκολεύομαι να το ξεστομίσω, με βασανίζει μέρες η σκέψη " δεν μου άρεσε", προσπαθώ να δικαιολογηθώ για το θράσος μου, ποιός είμαι εγώ για να πω ότι δεν μου άρεσε; Αρκούν μόνο τα αισθητικά κριτίρια; Μήπως θα έπρεπε να μπορώ να αιτιολογήσω την γνώμη μου; Μήπως θα έπρεπε να δώσω άλλη μια ευκαιρία σε μια συγγραφέα κάτοχο ενός (έστω και μεγάλης πολεμικής) βραβείου νόμπελ; Ή μήπως θα έπρεπε να με παραξενεύει το γεγονός ότι σπάνια διαβάζω κάτι που να μην μου αρέσει; Μήπως δεν έχω αυξημένο το αισθητικό μου κριτίριο;

Και όλα αυτά τα ερωτήματα ,δεν μπορεί, κάπου θα οδηγούν, γιατί αυτό είναι το μεγαλείο της λογοτεχνίας, να στέκει ψηλότερα από το "μου/δεν μου άρεσε".

Still Walking (2008)

Από την Ιαπωνία, οικογενειακό δράμα.
Στην σκιά του θανάτου του πρωτότοκου γιού στην προσπάθεια του να σώσει ένα παιδί από πνιγμό, τα δυό αδέρφια επισκέπτονται τους γονείς για το ετήσιο μνημόσυνο.
Δυνατό χωρίς όμως να φτάνει το Tokyo Story (1953) του μεγάλου Όζου ούτε και την Οικογενειακή Γιορτή (1998) του Τόμας Βίντενμπεργκ.

Jean Cocteau (1889 -1963)

Πολυπράγμων. Ασχολήθηκε με την ποίηση,την λογοτεχνία, το θέατρο,τον κινηματογράφο και την μουσική. Τον είχα γνωρίσει μέσα από τα γραπτά του "Τα τρομερά παιδιά" και "Το όπιο", χτες είχα την ευκαιρία να τον συναντήσω ως κινηματογραφιστή, "Το αίμα του ποιητή" (1930) και "Η διαθήκη του Ορφέα" (1960), η πρώτη και η τελευταία του ταινία αντίστοιχα.
Καταρχήν πιστεύω ότι μόνο σε κινηματογράφο αξίζει κάποιος να δει τα συγκεκριμένα έργα, στα οποία είναι εμφανής η ροπή του Cocteau σε ένα σύνολο μορφών έκφρασης, δεν είναι ταινίες με την συμβατική έννοια του όρου μα συνθέσεις, το φιλμ ως μέσο έκφρασης μιας πολυσχιδούς καλλιτεχνικής προσωπικότητας και ως εκ τούτου δεν μπορούν να κριθούν με κινηματογραφικούς όρους.
Ένιωσα πως είχε κάτι να πει αλλά ταυτόχρονα ένιωσα ελεύθερος να κατευθύνω την σκέψη μου σε μονοπάτια πιο μοναχικά με αφορμή πάντα τις λέξεις και τις εικόνες.

Nueve Reinas (2000)

Δυο κακοποιοί συναντιούνται τυχαία και αποφασίζουν να συνεργαστούν για μια μέρα, εκείνη την μέρα θα παρουσιαστεί μια μοναδική ευκαιρία για μια μπάζα καλή. Συνεχής ανατροπές σε ένα καλοδουλεμένο σενάριο,με επίκαιρο παράπλευρο πολιτικό σχολιασμό στα τεκταινόμενα της αργεντίνικης οικονομίας, που μας κλείνει το μάτι.
Ο Ricardo Darín για ακόμη μια φορά απολαυστικός.

Ο κλέφτης του στρατοπέδου - Tobias Wolff

Πόση ικανότητα χρειάζεται για να μπορέσεις να διηγηθείς μια τόσο απλή ιστορία με έναν τόσο όμορφο τρόπο;
Γιος προβληματικής οικογένειας αποφασίζει να καταταγεί στον αμερικανικό στρατό εν μέσω του πολέμου στο Βιετνάμ. Κατά την διάρκεια μιας σκοπιάς έρχεται κοντά με δυο άλλους φαντάρους.Κάποιες μικοροκλοπές θα επηρεάσουν τις ζωές των τριών τους.Αυτή είναι όλη η ιστορία.

υ.γ. Την ανακάλυψη αυτού του πολύ αξιόλογου αμερικανού συγγραφέα την οφείλω στο librofilo.blogspot.com

The limits of control (2009)

Μια ταινία δράσης ,χωρίς δράση.
Ο μοναχικός πρωταγωνιστής να παραγγέλνει δύο εσπρέσο σε δύο ξεχωριστά φλιτζάνια. Σκηνοθεσία και σενάριο Jim Jarmusch, διευθυντής φωτογραφίας ο Christopher Doyle. Αρκετά ιδιαίτερη ταινία είναι η αλήθεια, πρέπει να την δεις για να μπορέσεις να έχεις προσωπική άποψη.

Beach House - Teen Dream (2010)

Ένα σπίτι δίπλα στην θάλασσα, χειμώνας, δυνατός αέρας, ένα ζευγάρι βολτάρει στην παραλία, στο βάθος τα βράχια και κάποια θαλασσοπούλια, κάποιος κοιτάζει μέσα από αυτό το σπίτι έξω από το παράθυρο, με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί ενώ η υπόλοιπη παρέα παίζει επιτραπέζια πάνω στο χοντρό χαλί μπροστά από το τζάκι....