Κατανόηση Vs Απόλαυση

Αδυνατώ να διαβάσω λογοτεχνία σε άλλη γλώσσα πλην της ελληνικής. Αν και το επίπεδό μου τόσο στα αγγλικά όσο και στα ισπανικά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως υψηλό εντούτοις δεν τα καταφέρνω. Δεν είναι θέμα κατανόησης αλλά απόλαυσης. Σα να στέκει ξένο το κείμενο απέναντί μου, χωρίς να καταφέρνει να με αγγίξει, οι λέξεις αρνούνται πεισματικά να ενεργοποιήσουν τις αισθήσεις εντός μου. Τι νόημα έχει άραγε να μπορείς να ακολουθήσεις την πλοκή της ιστορίας αν δεν μπορείς να την αισθανθείς;

Είναι κάτι το οποίο έχω συζητήσει με αρκετούς ανθρώπους. Λίγοι είναι αυτοί που μοιράζονται το ίδιο "πρόβλημα". Οι περισσότεροι, χωρίς να είναι κάτι που τους απασχολεί ιδιαιτέρως, ισχυρίζονται πως πρόκεται απλώς για θέμα τριβής και εξοικείωσης. Πιστεύουν δηλαδή πως είναι κάτι πάνω στο οποίο θα μπορούσα σιγά σιγά να δουλέψω. Δεν ξέρω. Δεν αμφισβητώ αυτό το οποίο μου λένε. Ίσως να είναι έτσι ακριβώς. Ποιά όμως θα είναι τα βιβλία που θα πρέπει να θυσιάσω στο βωμό ετούτο;

Κάποτε σκέφτηκα να διαβάσω στο πρωτότυπο βιβλία που ήδη έχω διαβάσει σε μετάφραση. Δύο ενστάσεις. Η πρώτη είναι ότι δεν θέλω σε καμία περίπτωση να διαβάσω ξανά ένα βιβλίο από "υποχρέωση", με κάποιο στόχο μεταγενέστερο έξω και πέρα από το ίδιο το βιβλίο, μακριά από την καθαρή ανάγκη να επιστρέψω σε εκείνο. Επίσης πιστεύω - και αυτό αποτελεί την δεύτερη ένσταση- πως η τριβή με την ανάγνωση σε άλλη γλώσσα θα έπρεπε να γίνει με κείμενα παρθένα, αφού με τα ήδη γνωστά το συναίσθημα έχει κιόλας διαμορφωθεί εντός μου.

Δε θα είχε νόημα να συντάξω μια λίστα με τα βιβλία που θα ήθελα να διαβάσω στη μητρική τους γλώσσα γιατί θα έπρεπε να τα συμπεριλάβω όλα. Ποιός δεν θα επιθυμούσε να διαβάζει διαρκώς από το πρωτότυπο; Ένα απωθημένο όμως έχω : κάποια στιγμή το επίπεδό μου στα ισπανικά να φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ώστε να μπορέσω να διαβάσω και να απολαύσω το "κουτσό" του Χούλιο Κορτάσαρ.

Ευτυχώς το επίπεδο των ελληνικών μεταφράσεων είναι αρκετά υψηλό. Ελπίζω απλώς η "κρίση" να μην επηρεάσει (πολύ) ούτε την ποιότητα ούτε την ποσότητα των τίτλων που μεταφράζονται στα ελληνικά.


Και δεν είναι προφανώς μόνο η λογοτεχνία. Είναι και η ξένη ποίηση, την οποία σχεδόν αποφεύγω. Εκεί είναι που πασχίζω με το πρωτότυπο αλλά το επίπεδο είναι τελείως διαφορετικό. Είναι και η μουσική, η οποία είναι κυρίως αγγλόφωνη. Ψάχνω και βρίσκω τους στίχους, έτσι ξέρω τι λένε αλλά δεν μου αρκεί. Αυτό εξηγεί και την ιδιαίτερη σχέση μου με τον ελληνικό στίχο.

Αφορμή για τη συγκεκριμένη ανάρτηση η πρόθεση μιας Γερμανίδας φίλης μου να διαβάσει το "μαγικό βουνό" του Τόμας Μαν. Φθόνος.

Μαύρες σημαίες - Αύγουστος Στρίντμπεργκ

Δεν γνώριζα πως υπήρχαν μυθιστορήματα ανάμεσα στην εργογραφία του Στρίντμπεργκ. Οι "μαύρες σημαίες" αποτέλεσαν τυχαία ανακάλυψη σε μεσημεριανή βόλτα σε κεντρικό βιβλιοπωλείο.

Το μυθιστόρημα αποτελεί το όχημα για την κριτική που επιθυμεί να ασκήσει ο συγγραφέας ενάντια σε πρόσωπα και γεγονότα τα οποία θεωρεί υπεύθυνα για την ηθική και πολιτισμική κατάπτωση της χώρας. Κύριο εκπρόσωπο της παρακμής θεωρεί τον συγγραφέα Γκούσταβ αβ Γιέγερσταμ, ο οποίος στο μυθιστόρημα εμφανίζεται με το όνομα Ζάχρης.

Οι "μαύρες σημαίες" θα μπορούσαν να κυματίζουν σε οποιοδήποτε μέρος οποιαδήποτε χρονική στιγμή, τίποτα από αυτά που κατονομάζει ο Στρίντμπεργκ δεν αποτελούν αμιγώς σουηδικά προβλήματα των αρχών του περασμένου αιώνα, τα πρόσωπα μπορεί να αλλάζουν αλλά οι καταστάσεις μένουν ίδιες, με αποτέλεσμα η παρακμή να βασιλεύει.

Το κείμενο έμεινε για αρκετό καιρό χωρίς έκδοση αφού κανένας οίκος δεν έπαιρνε την πρωτοβουλία, φοβούμενοι τον ντόρο, αφού πίσω από τα ψεύτικα ονόματα ήταν αρκετά εύκολο να αναγνωρίσει κάποιος σημαίνοντα πρόσωπα της κοινωνίας. Όταν τελικά κυκλοφόρησε το 1907 από τον εκδοτικό οίκο "Μπιέρκ και Μπέργιεσον", με την σημείωση: "Το βιβλίο αυτό τυπώθηκε σε περιορισμένα αντίτυπα και δεν θα υπάρξει άλλη έκδοση", γνώρισε μεγάλη επιτυχία με αποτέλεσμα αντίτυπα του έργου να πωλούνται σε εξωφρενικές τιμές στην μαύρη αγορά και να δημιουργηθεί μια παραφιλολογία σχετικά με τα πραγματικά πρόσωπα του μυθιστορήματος.

Για μένα, ως μη γνώστη της τότε σουηδικής πραγματικότητας, το έργο είχε απλώς μια συμβολικότητα και μια αναλογία σε σύγχρονα πρόσωπα και καταστάσεις. Αρκετά στοιχεία γαλλικής λογοτεχνίας και διάλογοι θεατρικοί, πλήρης σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Εντυπωσιάστηκα από το ευρύ φάσμα γνώσεων του συγγραφέα ο οποίος με ευκολία αναφέρεται σε ζητήματα φιλοσοφίας, θεολογίας, φυσικής και χημείας. Ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι βρισκόμαστε ακόμα σε μια εποχή που δεν υπάρχει αυτή η καταραμένη εξειδίκευση.

Εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας.
Μετάφραση Μαργαρίτα Μέλμπεργκ.

υγ Εδώ και δύο μέρες έχει κολλήσει στο repeat το κομμάτι girlfriend των Δανών Freed από την δεκαετία του εβδομήντα. Εδώ το λινκ!

Η κλοπή - Σάουλ Μπέλοου

Διαβάζοντας τον "αθλητικογράφο" μου ήρθε στο νου ο Μπέλοου. Μου δημιουργήθηκε τότε η επιθυμία να παραμείνω λογοτεχνικά στην Αμερική. Πριν καιρό, ακολουθώντας τη συλλογή "βραβεία νόμπελ", διάβασα δύο μυθιστορήματα του βραβευμένου με νόμπελ Αμερικανού συγγραφέα, "Μοναδική" και " Άδραξε τη μέρα". Με είχε εντυπωσιάσει το στυλ του, όχι τόσο η ιστορίες όσο η τεχνική, το κλίμα που δημιουργούσε ανάμεσα στις σελίδες. Και όμως τον ξέχασα, παρά την πρόθεσή μου να επιστρέψω άμεσα.

Και το νήμα βρέθηκε, κρυμμένο καλά στις σελίδες του Φορντ. Έτσι είναι αυτά, βρίσκεις το νήμα και το δένεις κόμπο, παρακαλάς να 'ναι γερός, να αντέξει για να συνεχίσει να σε οδηγεί σε μονοπάτια άγνωστα μα τόσο όμορφα.

Η Κλάρα είναι μια δυναμική γυναίκα, έχει στο ενεργητικό της κάποιους αποτυχημένους γάμους και είναι μητέρα τριών κοριτσιών. Πετυχημένη στο χώρο της μόδας. Ο Ίθιελ αναγκάστηκε κάποτε να της κάνει δώρο ένα πανάκριβο δαχτυλίδι, αλλά δεν τόλμησε το επόμενο βήμα. Όταν η Κλάρα θα προσλάβει τη νεαρή Τζίνα για γκουβερνάντα των παιδιών της το δακτυλίδι θα μετατραπεί σε πέτρα του κακού.

Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε, περίμενα περισσότερα. Ίσως να έπρεπε να επιλέξω κάποιον άλλο τίτλο από την πλούσια εργογραφία του συγγραφέα. Με κράτησε όμως σε αμερικανικό έδαφος, σημαντικό αυτό. Νιώθω - από διαίσθηση περισσότερο - πως πρέπει στο μέλλον να επιστρέψω στον Μπέλοου, κάτι με περιμένει εκεί.

Εκδόσεις Καστανιώτη.
Μετάφραση Πέγκυ Βουδούρη.

Ο Αθλητικογράφος - Ρίτσαρντ Φορντ

Η σχέση μου με το συγκεκριμένο βιβλίο ξεκίνησε τον περασμένο Μάιο, όταν σε μία ανάρτηση του Librofilo έγινε αναφορά στο τελευταίο χρονικά μεταφρασμένο στα ελληνικά βιβλίο του Ρίτσαρντ Φορντ με τίτλο "Η χώρα όπως είναι". "Ο αθλητικογράφος" αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας του Αμερικανού συγγραφέα, το δεύτερο μέρος με τίτλο "Independence day" δεν έχει μεταφραστεί ακόμα στα ελληνικά (δυστυχώς).

Αφού επρόκειτο για τριλογία, θέλησα να ξεκινήσω από το πρώτο. Όμως εμφανιζόταν ως εξαντλημένο από τον εκδοτικό οίκο. Σιχτίρισα. Κάπως έτσι πέρασε το καλοκαίρι και έφτασε ο Σεπτέμβρης. Ένα απόγευμα ενώ στεκόμουν στην Σόλωνος και περίμενα το λεωφορείο, σίγουρος ότι θα αργούσε αρκετά απομακρύνθηκα ελάχιστα βήματα με σκοπό να χαζέψω τα βιβλία στο πάγκο ενός παλαιοβιβλιοπωλείου. Και εγένετο θαύμα! Ανάμεσα στα τόσα άλλα ο "Αθλητικογράφος"! Τα νήματα που ενώνονται μέσω της σύμπτωσης μου αρέσουν πολύ.

Συμμερίζομαι τον προβληματισμό σχετικά με τον τίτλο του βιβλίου, αλλά πρέπει να σας πω πως είναι μάλλον ο ιδανικός. Εξηγούμαι: Ο Φρανκ Μπάσκομπ μετά από μια σχετικά επιτυχημένη και αρκετά υποσχόμενη συλλογή διηγημάτων, εγκαταλείπει στα μισά το μυθιστόρημα το οποίο έγραφε και αποδέχεται την πρόταση ενός εκδότη για αρθρογραφία σε μεγάλο αθλητικό περιοδικό.

" Παραιτήθηκα από πολλά, σταμάτησα να ανησυχώ για το αν θα έμπαινα ολοκληρωτικά μέσα σε κάποιον άλλον, μιας και αυτό είναι αδύνατο - και το αποτέλεσμα ήταν ένα ευχάριστο μυστήριο χωρίς ερωτήματα. Κι ακόμα, έγινα λιγότερο σοβαροφανής, έχασα τη "συγγραφική" σοβαρότητα, έπαψα να ανησυχώ για το περίπλοκο των πραγμάτων και άρχισα να βλέπω την ζωή με πιο απλό και πεζό τρόπο. Κι έπαψα να ψάχνω πίσω από αυτό που ένιωθα, για να βρω τι άλλο θα μπορούσα να νιώσω."

Ο θάνατος του γιου του επέσπευσε τον χωρισμό του ζευγαριού. Ο Φρανκ μένει απαθής και στην προσωπική του ζωή πλέον, ο συγγραφέας που μεταμορφώθηκε σε αθλητικογράφο. Ζει μόνος του, διατηρεί κάποιους δεσμούς, συμμετέχει σε μια ομάδα χωρισμένων ανδρών, δίνει υποσχέσεις στα παιδιά του, ξοδεύει χρόνο σε επαγγελματικά ταξίδια. Ένας αόρατος άνθρωπος, όμως "ο Θεός δε βοηθάει αυτούς που είναι επίσης αόρατοι."

Μου έφερε στο νου την ταινία "a single man" (την οποία αν δεν έχετε δει σας την προτείνω), αν και πιστεύω πως ιδανικός για να υποδυθεί τον ρόλο θα ήταν ο Bill Murray των "Broken flowers" και "Lost in translation".


Είναι κρίμα ένα τόσο καλό βιβλίο να είναι εξαντλημένο ρε γαμώτο.

Εκδόσεις Ωκεανίδα.
Μετάφραση Έφη Καλλιφατίδη.

Χορείες χώρων - Ζορζ Πέρεκ

" Για έναν άχρηστο χώρο.

Έχω αποπειραθεί πολλές φορές να φανταστώ ένα διαμέρισμα στο οποίο θα υπήρχε ένα άχρηστο δωμάτιο - εντελώς και σκοπίμως άχρηστο: όχι αποθήκη, ούτε οφίς, ούτε περισσευούμενο δωμάτιο, ούτε διάδρομος, ούτε σοφίτα, αλλά ένας χώρος χωρίς την παραμικρή λειτουργία, που δε θα χρησίμευε σε τίποτα, δε θα παρέπεμπε σε τίποτα.

Στάθηκε αδύνατον, παρά τις προσπάθειες μου, να εξαντλήσω αυτή τη σκέψη, αυτή την εικόνα. Μου φαίνεται πως και η ίδια η γλώσσα αποδείχθηκε ανίκανη να διατυπώσει αυτό το τίποτα, αυτό το κενό, θαρρείς και δεν μπορούμε να μιλήσουμε παρά μόνο για ότι είναι πλήρες, χρήσιμο και λειτουργικό. "

Τι μπορείς να πεις άραγε σχετικά με το έργο του Ζορζ Πέρεκ;
Σε ποια κατηγορία θα μπορούσε να ενταχθεί;
Είναι σωστή η επιλογή των βιβλιοπωλείων να τοποθετούν τα βιβλία του στα ράφια με την ένδειξη : μυθιστόρημα;

Ας πω πρώτα τι ξέρω, ύστερα τι νιώθω.

Ο Ζορζ Πέρεκ γεννήθηκε στην Γαλλία από Πολωνούς γονείς το 1936. Έγραψε μυθιστορήματα και δοκίμια, γύρισε ταινίες και ντοκυμαντέρ. Πέθανε το 1982. Προς τιμήν του ο μικρός πλανήτης υπ' αριθμόν 2817, φέρει, από το 1984 το όνομα Georges Perec.

H "ιδιωτική πινακοθήκη" με δυσκόλεψε και έφερε στην επιφάνεια την άγνοιά μου σε σχέση με την ζωγραφική και την ιστορία της. Και ο Β. το ίδιο σχολίασε. Και όμως θυμάμαι την ανάγνωση ως μια αποκαλυπτική εμπειρία και ας έχουν περάσει 6 χρόνια από τότε.
Αργότερα ένας άλλος φίλος ο Α. ξεκίνησε να διαβάζει το έργο του με τίτλο : "Ζωή, οδηγίες χρήσεως". Δεν το έχει τελειώσει ακόμα, ισχυρίζεται όμως πως πρόκειται για αριστούργημα που πρέπει να διαβάσω, δεν ξέρω γιατί αλλά τον περιμένω να τελειώσει.

Στις "χορείες χώρων", κάτι ανάμεσα σε ημερολόγιο και δοκίμιο, ο Πέρεκ μας καλεί να περιδιαβούμε μαζί του τον χώρο. Πολύ αναφορά, ισχυρίζεται, έχει γίνει και γίνεται σχετικά με τον χρόνο, όχι όμως και γύρω από τον χώρο. Μας προτρέπει να παρατηρήσουμε το μέρος που ζούμε, τις συνήθειες τόσο τις δικές μας όσο και των άλλων ανθρώπων, τις προσόψεις των κτιρίων, την εξοχή και τα προάστια.

Χωρισμένο με τίτλους όπως διαμέρισμα, πολυκατοικία, πόλη, γειτονιά, εξοχή, κόσμος, το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί μια καλή συντροφιά στην καθημερινότητά μας, ξεκινώντας την ανάγνωση του στο κρεβάτι, συνεχίζοντας στο υπόλοιπο σπίτι, κατεβαίνοντας τις σκάλες της πολυκατοικίας, περπατώντας στην γειτονιά, στην πόλη, ταξιδεύοντας λίγο πιο πέρα στην εξοχή και συνεχίζοντας ανά τον κόσμο.

Κανένας δογματισμός, απλές παρατηρήσεις, πολλές από τις οποίες σίγουρα έχεις κάνει είτε συνειδητά είτε όχι. Ένα διαφορετικό ανάγνωσμα.

" Πώς μπορώ να γίνω πιο σαφής; Δεν πρόκειται για το ανοίγω ή δεν ανοίγω την πόρτα μου, δεν πρόκειται για το "αφήνω το κλειδί μου πάνω στην πόρτα". Το πρόβλημα δεν είναι αν πρέπει να υπάρχουν κλειδιά ή όχι : αν δεν υπήρχαν πόρτες δεν θα υπήρχαν κλειδιά."

Εκδόσεις Ύψιλον.
Μετάφραση Αχιλλέας Κυριακίδης.

Ένας χωρισμός (2011)

Ένα ζευγάρι χωρίζει. Εκείνη πιστεύει πως το μέλλον τους είναι μακριά από το Ιράν, εκείνος όχι. Στην μέση ένα εντεκάχρονο παιδί. Ο παππούς πάσχει από αλτσχάιμερ και χρειάζεται κάποιον να τον φροντίζει, το ρόλο αυτό θα αναλάβει μία έγκυος γυναίκα.

Οικογενειακό δράμα με κοινωνικές προεκτάσεις. Ο Farhadi καταφέρνει να υπερβεί το Ιράν και κάνει μια ταινία χωρίς να τοποθετεί την πατρίδα σε πρώτο πλάνο. Δεν μας μιλά για το Ιράν, μας μιλά για τον χωρισμό ενός ζευγαριού στο Ιράν. Είναι τεράστια η διαφορά. Είναι αυτό που με φοβίζει στα βραβεία των φεστιβάλ, ο "εξωτισμός".

Σε πρώτο πλάνο είναι οι άνθρωποι οι οποίοι τυχαίνει να ζούνε σε εκείνη την μεριά του πλανήτη με αποτέλεσμα να φέρουν στην ταυτότητά τους στοιχεία της παράδοσης, της θρησκείας και της κοινωνικής δομής. Απλώς τα φέρουν, δεν τα επιδεικνύουν.

Βρισκόμαστε στην τρίτη γενιά του ιρανικού σινεμά. Ο μεγάλος Αμπάς Κιαροστάμι ήταν αυτός που σύστησε στην δύση το Ιράν, κυρίως στα φεστιβάλ. Ακολούθησε ο Παναχί που κατάφερε να φέρει περισσότερο κοινό στις αίθουσες των κινηματογράφων. Η συνεργασία των δύο είχε ως αποτέλεσμα το "crimson gold", προσωπική μου αδυναμία.

Μου έφερε στο νου το σκανδιναβικό σινεμά, πίστευα πως μόνο από τον βορρά μπορούσε να έρθει ένα τόσο δυνατό οικογενειακό δράμα. Σενάριο, σκηνοθεσία, ερμηνείες είναι το τρίπτυχο της επιτυχίας. Μουσική δεν υπάρχει κάτι που ανεβάζει τον βαθμό δυσκολίας για τον δημιουργό και εκείνος ανταποκρίνεται.

Η ομορφιά της Σιμίν δεν κρύβεται από την μαντίλα.

Δεν είμαι κριτικός για να βάλω αστεράκια, αλλά μου άρεσε πολύ και σας προτρέπω να μην την χάσετε.

Mini Passeport - Τυμπόρ Τάρντος

Στο ετήσιο παζάρι βιβλίου στην πλατεία Κλαυθμώνος μπορεί κάποιος να βρει πολλά διαμαντάκια που δεν είχαν την τύχη ( ή ίσως το μάρκετινγκ) με το μέρος τους κατά την παραμονή τους στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Νόμιζα ότι στην ανακάλυψή τους παίζουν ρόλο η γνώση και η τύχη αυτού που αναζητά, αλλά τελικά μπορεί κάποιος να ανακαλύψει θησαυρό και κατά λάθος. Τώρα αν το λάθος είναι μέρος της τύχης είναι μια άλλη συζήτηση, κάπως μεταφυσική.
Ενώ, λοιπόν, περιμένω κατάκοπος μετά της πολύωρη βόλτα μου ανάμεσα σε όλους αυτούς τους τίτλους, μέσα στην τεράστια σκηνή, νιώθοντας κάπως αμήχανα με το καλάθι του σούπερ μάρκετ στο χέρι και το ταμείο να είναι ακόμα μακριά, συνεχίζω να χαζεύω τα βιβλία που βρίσκονται αριστερά και δεξιά της τεράστιας ανθρώπινης ουράς. Έξω βρέχει. Η ματιά μου τότε πέφτει στο συγκεκριμένο βιβλίο, ζαλισμένος διαβάζω Τοπόρ αντί για Τυμπόρ και ενθουσιασμένος προσθέτω το Mini-Passeport στο ξέχειλο καλάθι μου.
Ο Τοπόρ, πολυπράγμων Γάλλος καλλιτέχνης, μαζί με τον Jodorowsky και τον Arrabal δημιούργησαν το 1962 το Κίνημα του Πανικού.

Δεν άργησα να συνειδητοποιήσω το λάθος μου. Το βιβλίο απέμεινε στην βιβλιοθήκη εκτός στοίβας, σαν να ήταν δικό του το σφάλμα. Όμως οι μήνες πέρασαν και τα συναισθήματα καταλάγιασαν εντός μου, ευτυχώς.

Ουγγαρία δεκαετία 70.
Το mini passeport ήταν ένα έγγραφο με το οποίο κάποιος μπορούσε να ταξιδέψει στις ακόλουθες χώρες : Πολωνία, Τσεχοσλοβακία, Βουλγαρία, Ανατολική Γερμανία, Ουγγαρία και Ρουμανία. Με την καταβολή ενός φόρου η ισχύς του εγγράφου μπορούσε να συμπεριλάβει και την Γιουγκοσλαβία αλλά ποτέ και σε καμιά περίπτωση την Σοβιετική Ένωση.
Ο Λάζλο νιώθει την ανάγκη να γνωρίσει τον κόσμο, έστω αυτόν που του επιτρέπεται να γνωρίσει. Αποκτά το μικρό διαβατήριο και παίρνει τους δρόμους. Θεωρείται αλήτης, ταξιδεύει με ότο στοπ, κοιμάται όπου βρει, με μικρές κομπίνες βασισμένες στην διαφορά του συναλλάγματος πότε χάνει και πότε κερδίζει. Γνωρίζει κόσμο, ερωτεύεται, μπλέκει με την αστυνομία και την γραφειοκρατία.
Υπήρχαν μπίτνικς στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ; Δεν ξέρω.
Είναι πολύ ενδιαφέρον πάντως να διαβάζεις το ουγγαρέζικο "Στο δρόμο", δεν θεωρώ πως αξίζει να μπω σε μια συζήτηση περί αυθεντικότητας του έργου.
Οι πληροφορίες για τον συγγραφέα είναι ελάχιστες, να φανταστείτε το βικιπαιδεία έχει μόνο μια σελίδα και αυτή στα ουγγαρέζικα..

Ακόμα ένα νήμα προστέθηκε στα ήδη υπάρχοντα, έστω και από λάθος!

Εκδόσεις Στοχαστής.
Μετάφραση Χριστίνα Σταματοπούλου.